Gisteravond in het donker door Laurens naar Mapsa gebracht, vandaar vertrekt de bus.Samen op de scooter, mijn backpack ligt dwars op de scooter waar je voeten horen. Laurens zijn voeten liggen relaxed op mijn bagage en bungelen voor de scooter uit. Aangekomen bij de bus vertrekt de mijne vrij snel. Ik kan nog net op het rijdende gevaarte springen en meeschreeuwen in het gangpad. Terwijl de bus al rijdt blijkt het de verkeerde te zijn, ik spring er maar weer af.
Een half uur later vertrekt mijn sleeper, AC (airconditioned). Ik heb een slaapplaats, hetgeen betekent dat ikmet een andere dame een kruipruimte moet delen ter grote van een eenpersoons matras. Het gescheurde plastic plafonnetje bevindt zich 15 cm van mijn hoofd. De scheuren zijn vastgeplakt met maskingtape, maar dit verhindert de koude lucht van de airco niet om er als een poolwind doorheen te blazen. Wist ik veel, ik lig hier in mijn dunste katoenen broek en t-shirt en heb als enige bescherming mjin handtas.
We beginnnen te schudden.
Ik ben erg blij met de oude dame naast mij, zij is duidelijk veel beter uitgerust. De plastic regenjas van een hip sportmerk heeft zich goed dicht geritst en zelfs haar capuchon heeft ze aangesnoerd. Ook heeft ze een lakentje.
Aaahh, de lichten gaan uit. Nu zie ik door het raampje de gekleurde diwaliverlichting die de huizen oplichten in het donker.
Het wordt best koud. Ik pak mijn roman en vouw hem open op mjin zij, zo word ik toch nog een beetje beschermt tegen de poolwind. Ook heb ik nog een zijden zakdoek, maar erg veel beschutting geeft die niet. Mijn bedgenote legt haar derriere comfortabel tegen me aan, dat blijkt mijn enige warme plekje voor de nacht. Haar hoofd land even op mijn voeten, en haar voeten schuift ze vertrouwt onder mjin schouders. Gelukkig dat het donker is..
Dit is wel heel leuk hoor ! Alleen stervenskoud, midden in de nacht word ik bijna rillend wakker. Mevrouw naast me ook, ze legt uit dat ze naar de wc moet, 'urine'. Altijd fijn om te weten. Gelukkig wordt er een kleine stop gehouden, waarbij er luid geruzied en geschreeuwd wordt. Ik help haar een verdieping naar beneden en besluit: nu of nooit.
Alsof het altijd zo geweest is leg ik snel haar laken uit over ons beider helften en ga er onder liggen.
Geen protest als ze terug komt, ik kan slapen.
's Morgens word ik op een onduidelijke plek de bus uit gezet, of ik verder een taxi kan nemen. Ben weer terug in Bombay.
Maar goed ook dat ik vertrokken ben, het werd veel te gezellig in Goa, en ik zag mijzelf er nog rustig weken rond dartelen, maar daarvoor ben ik niet de grote zeeen overgestoken. Away from the comfortzone, back to my pack.