Het is zondagochtend, met een koptelefoon op luister ik naar indiase filmmuziek via youtube en check ik mijn emails en webpage. Ik voel me bevoorrecht, wat heb ik ongelovelijk veel mogen zien deze reis en wat gebeurt er nog steeds veel.

Bronwyn, de Australische eigenaresse van Beyond Interiors is een inspirerende vrouw. Hoewel ze pas 32 is, heeft ze al enorm veel van de wereld gezien en veel bereikt. Ze heeft 2 jaar in India gewoond, een tijd in Italie, Amerika, Afrika. Ze heeft voor NGO's gewerkt en nu haar eigen bedrijf, een succesvolle designstudio met een winkel eraan gekoppeld. Grote opdrachten weet ze binnen te slepen; luchthavens, kantoren, spa's, hotels en nu een appartementencomplex waarvoor ik moodboards aan het maken ben. Daarnaast werkt ze voor een afdeling van de VN en helpt ze locale vrouwen met kleine bedrijfjes om mooie producten neer te zetten (zoals de weverij die we bezochten).

Gisteravond gaf ze een feestje en zo komt het dat ik op mijn derde dag in Cambodja een grote supermarkt binnenloop en het lijkt of ik hier al jaren woon. Ik loop de roodharige dame tegen het lijf met wie ik de vorige avond bij de mexicaan heb gegeten. Jessica, een verschijning op zich, grote bos rode krullen, kleine vrouw met een sterk karakter, ze is belgisch en israelisch, joods.

'Oh, hello Merel, how are you?'

'good, good, how are you?'

'great, just getting some sausages for the party tonight, what about you?'

'oh, I just got some dutch cheese and a bottle of wine. Did you just get your nails done?'

'Yes, isn't it fabulous? Upstairs, they've got O P E (merk x), the best nailpolish in the world, you should go there, they're really great. What time are you gonna be at the party?'

'I'll be there a bit earlier, help out with the cooking and all.'

'Okay, great, well gotta go, see you later!'

Ik ga nog even naar 'kantoor', begin aan een moodboard op de computer voor de laatste klant van Bronwyn en wandel dan naar haar huis om met haar moeder groente te snijden.

Het feestje wordt supergezellig en ik geniet van het gezelschap: een architect uit New York die hier een project op poten zet om oude architectuur in kaart te brengen, een Australische kunsternares die als ze niet 3-D installaties creeert, samen met haar man films maakt, een van de schrijvers van de lonely planet Cambodja, zijn vrouw (een enorm bereisde dame), een Nederlandse man die voor de VN werkt en getrouwd is met een Indiase, een landscape architect, nog een filmmaakster, zuidafrikaans, enzovoort enzovoort.

Bronwyn vraagt me tussen de bedrijven door of ik niet met haar mee wil naar SaiGon volgende week om wat meubels in te kopen, zodat ik een beetje gevoel krijg voor de markt hier,hoeveel alles kost en waar je moet wezen.

Tja, what to do?, zoals de indiers zeggen. Een leukere groep mensen heb ik lang niet samengezien. Mijn afscheidsfeestje in Nederland was de laatste keer.

Bangkok roept, want mijn vlucht komt eraan, en SaiGon roept me terug, want deze kant van de stad heb ik nog niet gezien.

Tot die tijd houd ik een borrel in gedachten bij Cafe de Prins in Amsterdam op de 8 juli vanaf 17:00.

How beautiful the world