Half acht, des avonds, Amsterdam, ik zit op het terras van l’Affiche. Ben weer thuis gekomen, “thuis” . Het is vertrouwd, maar niet anders dan een hotel in Jaipur waar ik voor de vijfde keer terugkom, of een kamer in Hanoi waar ik 3 weken blijf. Jawel, het is anders, mijn spullen staan er, foto’s van Jeroen, de kleren die ik niet mee heb genomen op reis en kasten vol herinneringen. Ik kan naar de Albert Heyn en voor een prikkie fatsoenlijke wijn kopen. En maybe most importantly, mijn vrienden wonen hier. Mijn vrienden die nu allemaal waarschijnlijk op een terras zitten, maar voor mij ontraceerbaar zijn.
Na een heel hartelijke en gezellige eerste welkomsavond ben ik compleet onbereikbaar; heb ergens along the road mijn hollandse SIM-card verloren en heb ook nog geen internet- of telefoonaansluiting. Kan alleen communiceren als ik bij de sportschool om de hoek een drankje bestel in hun binnentuin, free WIFI.
Het is leuk om weer terug te zijn, mijn postpakketten uit te pakken die ik heb verstuurd vanuit India, oude vrienden weer te kunnen omarmen, de onvoorwaardelijke liefde van mijn katten te ondergaan.
Mijn eerste avond terug is heerlijk. De zin die op ieders lippen schijnt te liggen is : “je bent echt helemaal niets veranderd.” Ik hoor hem zeker 10 keer.
L’Affiche is het cafe waar Jeroen en ik elkaar voor het eerst ontmoet hebben. Vrijdag vroeg een van mijn beste vriendjes of ik meteen naar zijn urn liep toen ik thuis kwam.
“nee, dat niet.” Jeroens as heeft voor mij bijzonder weinig te maken met de leuke man die ik getrouwd ben. “maar ik heb wel meteen foto’s bekeken van Jeroens reizen, en herkende de plekken waar hij geweest was, omdat ik ze nu ook bezocht heb.” Dat stemde me bijzonder gelukkig en dankbaar.
Na alle afstand voel ik me dichter bij Jeroen dan toen ik vertrok, al is het verdriet vrijwel verdwenen. Eindelijk begrijp ik hoe het is om te reizen, en hoe het maakt dat je dingen in perspectief gaat zien, een breder perspectief, met toleranties voor zo veel diversiteit van de menselijke geest, van verlangens en verwachtingen, van wat belangrijk is voor anderen en hoe je eigen cultuur zich druk kan maken over zaken die er elders niet toe doen.
Ik begrjip en onderga zelfs aspecten van Jeroen waar ik eerder weinig van begreep of onzeker van werd.
Reizen is leven op de pieken van het bestaan. Geen routines en vanzelfsprekendheden, je wordt wakkergeschut daar waar je slaapt en krijgt wat je nodig hebt te leren.
Ik voel me uitzonderlijk dankbaar voor wat ik heb mogen zien, de foto’s die ik heb kunnen maken, de mensen die ik ontmoet heb, en alle, alle schitterende, intense en unieke ervaringen die ik heb gehad. Ik denk aan (in chronologische volgorde):
Eveline, Laurens, Goa, Thuli, Jaipur, Sattar, Sonu,, duitse touristen, Lucy S., Bikaner, de adelijke aanbidder, Bikaner, Jaislmer, de hoteleigenaar met vrouw en 2 vriendinnen, Claire, Jaipur, Sattar, Marleen en Bauke, Vipassana, Jaipur, Udaipur, kerst met een Engelsman, Jaipur, oud en nieuw, Pushar, Annemiek, Sattar, Annemiek, Jodhpur, familie Singh, Jaipur, Kathmandu, Carolien, Pokhara, trekking, Carolien, Bangkok, Lucy B., Chiang Mai, Lucy B, Pai, Bangkok, vader, broertje, Hua Hin, Bangkok, Hanoi, verliefd op eens stad, koffie, Hanoi, Dane, Lucy B., Travis, Sapa, Lucy B., Hanoi, Elise, Halong Bay, Hoi An, Elise, Dane, koffie, Hue, Eveline, Dalat, Russell, SaiGon, Eveline, going out, Russell, Tau, Dane, Mekong, Cambodia, Phnom Penh, Bronwyn, Kay, Phnom Penh, Siem Raep, Sander, Bangkok, Bronwyn, and going back home.

Ik leef nog tussen twee werelden. Als ik naar Wouter loop over grachtjes, probeer ik naambordjes in mijn hoofd te spellen in hindi, het maakt me gelukkig. De handgeweven zijden saal die ik voor hem meeneem valt in de smaak, gelukkig, een stukje Cambodja om de hals van mijn beste vriend.
Laten we blijven reizen, mijn reisgenoten, iedereen die meeleest en ik. Het is zo prachtig, let’s keep on going on.
Op het terras naast me vertellen twee meisjes aan elkaar over hun seksleven, ik hoor wat ze zeggen. Welcome home, elk land haar eigen charme