HaNoi, mijn laatste dag, heb besloten om met de bus naar Hoi An te gaan en daar op Eveline te wachten. De bus vertrekt om 18:00 en de rit duurt 17 uur. Al meerdere malen ben ik gewaarschuwd door medereizigers voor de oncomfortabele reis, maar als ik op mijn sleeper bedje lig tegen een flinke engelse meid aangeplakt, vraag ik me af wat nu nog fijner kan zijn.

Het bed is prima, al vroeg wordt het donker, gaan de lichten uit en kijk ik naar buiten. Onder me voel ik de weg, de hobbels en deuken in het asfalt en de snelheid van de bus. I'm on the road again en wat kan er nou fijner zijn dan in de beweging van de reis te verblijven? De chauffeur rijdt maniakaal, ik besef op een gegeven moment dat al het getoeter op de weg aan onze bus gericht is, of van onze bus vandaan komt. Iedereen slaapt nu, en ik zie mijn leven wederom aan een zijden draadje hangen. Naar de sterren buiten kijkend bedenk ik dat dit nog niet zo'n slechte manier zou zijn om te sterven. Niet dat ik dat wil, maar met een blik op de eindeloze wijdsheid van het heelal maakt weinig me nog ongerust. Die 17 uur mogen 17 dagen duren.

's Middags arriveert de bus in Hoi An, recht voor een schitterend hotel. Mooi meegenomen, ik beding een goede prijs en check in. Hoi An en ik hebben wat tijd nodig om elkaar te waarderen, maar zo gauw als ik het touristische gedeelte verlaat smelt ik. Wat is de omgeving hier schitterend. Een australische jongen neemt me mee achterop z'n gehuurde motorbike. We bezoeken een bergje met grotten waarin gigantische boeddha's staan en gaan naar het strand.

Een heerlijke dag. Parijse Elise arriveert ook en met haar breng ik nog een ochtend en avond door, ze is heerlijk gezelschap. Als ze weg is arriveert Dane, een new Zealander die ik in HaNoi ontmoette. Onderweg heeft hij een Vietnamese vriend gekregen. Met zijn 3-en huren we motorbikes (4-takt brommers). Dane legt me de basics uit en dan vertrekken we voor een dag het land in. Vanaf een motortje zie je zoveel meer van het land. Ik ben blij dat ik kan oefenen, want als Eveline uit Goa komt moet ik haar achterop kunnen nemen.

Hoi An is als een sprookje; overdag de groene rijstvelden en nietsontziende zon, 's avonds lampionnen, in de bomen, langs winkels, bij restuarantjes.

Eveline en ik hebben afgesproken in Hue, een beetje noordelijker. Ik ontvang haar de ochtend na mijn aankomst daar. Arrivee Elizabeth Taylor.

We gaan samen de oude stad in, uit eten, uit drinken, dansen 's avonds. De 2de dag in Hue huur ik een motorbike. Zonder plan rijden we de stad uit, richting, uummmm, 'noord?'. 'ja, noord, goed idee.'

We hebben geen idee maar rijden langzaam aan de bergen in. Alles, alles is groen om ons heen, er zijn geen touristen meer. Ergens in een bos links van ons zie ik een rij bijenkorven, ik draai om, parkeer en we lopen het bosje in. Vier jonges hangen bij een theeketel in hangmatten tussen de bijenkorven. Ze spreken geen engels maar nemen de moeite om ons de binnenkanten van een bijenkorf te laten zien mbv een rokende stok. Eveline wil wat honing kopen, maar dat mag niet van ze, de jongens vullen haar 1/2 liter water fles tot aan de rand met verse honing, bijen drijven er nog in. Ze mag niet betalen.

We rijden verder, eindeloos ver, berg op, berg af, geen dorpjes meer, bochten, bergen, alles in 100 different shades of green. Eind van de middag komen we nog in een dorp terecht, we drinken wat koffie en draaien om. Benzine is bijgevuld. We hebben zo'n 150 km gereden als we Hue weer binnen rijden. Vietnam wint mijn hart vol overtuiging. 's Avonds genieten we weer van de heerlijk verse vietnamese keuken, veel groen, rijstpapier, verse vis, heerlijke sauzen, subtiele smaken en combinaties. Met een lekker koud biertje erbij.

De volgende dag huren we wederom een motorbike, nu richting strand en de steden rondom Hue. De architectuur van de huizen doet ons peinzen of het geen tempels zijn, kleurrijk versierd met grootse entrees, pilaren en dakversieringen die doen geloven dat er koningen wonen in de kleine villa's. Het strand is rustig, op een stoel genieten we van het uitzicht en de lokale bevolking, al vind ik het wel moeilijk om te zien hoe zwaar sommige mensen het hier hebben. Kreupel en met littekens in zijn gezicht strompelt een man over het strand met een zware lading spullen om te verkopen. Mijn hart breekt, ik geef hem wat geld en vervloek mezelf een minuut later dat ik hem niet meer heb gegeven. De volgende dan maar, er zijn genoeg mensen hier die krom lopen van een leven dat zwaar is, te zwaar misschien.

Eveline en ik leven als koninginnen lijkt het wel, niets overdrevens hoor, maar haast zorgenloos. Op de markt 's morgens lopen we als enige touristen. Een vrouw stopt haar lepel in mijn mond als ik vraag wat ze eet, zoete kikkererwten met ijs.

De reis moet weer voortgezet worden, Eveline heeft nog 2 weken en voor mij begint het aftellen ook al. Ik breng haar naar Hoi An en ga zelf verder naar Da Lat. Mijn reis duurt in zijn geheel 32 uur, waaronder een pauze van 4 uur in Hoi An.

En daar ben ik nu, in Da Lat, in de bergen, het is hier een stuk frisser, mensen lopen in wintertruien en jassen, maar dat is volgens mij alleen een excuus om een ruimere garderobe te hebben. Het is als India in de winter, nog steeds heerlijk warm, t-shirten-weer.

Nog een paar dagen en dan ga ik via HoChiMinCity (a.k.a. Saigon) langzaam dit prachtige land verlaten.

Kan iemand alvast op zoek naar een Vietnamees in Amsterdam?