HoChiMinCity, of Saigon, het is zondagavond, 14 juni en ik ben net gearriveerd. Eveline komt straks ook aan, kijk ernaar uit haar weer te zien. Na DaLat is het wel warm hier.

Het duurt even, maar we lopen elkaar op straat gelukkig tegen het lijf. Ze heeft zich net ingecheckt in het appartement/hotel dat ik voor ons heb gevonden.Het wordt weer een gezellige avond.

Via internet heb ik eerder contact gezocht met een oud schoolgenootje van me,Tau, een Vietnamese jongen die nu in SaiGon blijkt te wonen. We spreken af om te lunchen en 2 dagen later neemt hij Eveline en mij mee naar een waanzinnig leuk restaurant en daarna een drukke nachtclub.

Eveline danst tot ik moe ben.

Ook Dane, de nieuw zeelander, ontmoet ik weer, samen met zijn Vietnamese reisgenoot . Een koffie in een cafeetje, biertje op straat, nog een koffie in een ander cafe. Dat wordt afkicken.

Na SaiGon boek ik een 3-daagse trip door de Mekong Delta en richting Cambodja. Ik heb tot nu toe steeds de voorkeur gegeven aan het zelf organiseren van mijn verblijf en vervoer, maar merk dat ik het ook wel eens lekker vind als de organisatie voor me geregeld wordt en ik niet als een gek hoef rond te rennen door onbekende stadjes met mijn backpack, in een poging om nog zoveel mogelijk te zien in een kort tijdsbestek.

Ik heb er geen spijt van. De eerste stad die we zien in de Mekong Delta is groot en industrieel, niet mooi, haast deprimerend. Maar op dag 2 rijden we door kleine dorpjes en bezoeken we een pagode boven op een heuvel met zo'n adembenemend uitzicht: vlak groen land, met een rivier midden erdoor heen, enkele koeien en prachtige orientaalse bomen met rode bloemen.

In de pagode wonen monniken en weesjongetjes. Er hangt een bijzonder vredige sfeer. Een van de jongetjes wenkt me als ik even de groep verlaat en neemt me mee naar een afgelegen vertrek. Hij zal een jaar of 8 zijn, half kaalgeschoren schedel, oranje kleed. Met een verlegen glimlach steekt hij een kaars aan en neemt me mee een grot in. Het is een kleine gang grenzend aan de kamer, heel donker en de zijden van de 'grot' worden bewaakt door gigantische gebeeldhouwde slangen met uitstekende tongen. Best eng vind ik het.

Aan het eind van de 5 meter lange gang staan 3 beelden, heiligen, het is te donker om te zien wie. Als we uit de gang komen kijkt het jongetje even op zijn horloge, etenstijd. Ik sluit me weer aan bij de groep en we gaan naar een hotel.

Op de derde dag van de trip varen we met een slowboat naar Cambodja, 8 uur lang, maar wat is het prachtig. De Mekong river is eerst nog heel smal, links en rechts varen we langs de dorpjes en hutten waar de kinderen vanaf de oever eindeloos naar ons zwaaien. De rivier is haast overdekt door de bomen die eroverheen hangen, het is groen hier, jungle.

Na de middag wordt de rivier steeds breder, en het uitzicht weidser. Het is bijna een hollands landschap, vlak, uitgestrekt, koeien.We arriveren in een klein dorp en worden per bus naar Phnom Penh gebracht.

Daar ben ik nu, in een stad die me meer verrast heeft dan elke stad hiervoor. Geheel tegen mijn verwachting in is het hier schoon, cultureel vrij rijk, vergeven van hippe en elegante cafe's en restaurantjes, mooie winkels, onnoemelijk veel tempels en pagoda's. De mensen zijn een mix van indiaas en vietnamees uiterlijk, de taal is uitspreekbaar, kennis van het engels is redelijk, alleen de koffie is niet zo goed als in Vietnam.

Op een kaartje valt me de naam van een winkel op: beyond interiors.

Uit nieuwsgierigheid loop ik naar binnen, en voor ik het weet zit ik in de auto met de australische eigenaresse op weg naar een zijdeweverij, daarna een exentrieke weeshuiseigenaresse die een van de mooiste huizen bewoont die ik ooit heb betreden en nog wat later zit ik op kantoor door magazines te bladeren om een moodboard samen te gaan stellen voor een nieuwe klant. Eind van de middag wandel ik terug naar mijn hotel en neem een douche, trek wat aardigs aan en wordt niet veel later alweer opgepikt met de auto door Bronwyn, de eigenaresse, om mee te gaan naar een networkingparty van de Phnem Ponh Post. Zoveel blanken heb ik in geen jaar samen gezien, maar het is heel leuk . De wijn vloeit rijkelijk en de gesprekken gaan makkelijk. Veel jonge mensen die hier werken komen af op de kans op nieuwe contacten en de gratis hapjes en drankjes. Samen met Bronwyn en een roodharige meid die in advertising werkt ga ik nog naar een mexicaans restaurant om wat te eten.

De enthousiase eigenaar zet Herman Brood voor me op, omdat hij zo weg is van Nederland. Ik ken het hele nummer niet, maar waardeer het gebaar. Time to go though, ben gen groot fan.

Dat was gisteravond.

Op weg nu weer naar beyond interiors, designinspiratie opsnuiven. Nog maar 10 dagen.

Het aftellen is begonnen.