Vanmorgen vol goede moed weer mijn schetsboek meegenomen en de onbekendheid ingewandeld. Ergens zag ik de ruine van een oude tempel. Fijne plek om rustig te zitten en wat te tekenen. Voor ik het weet staat er een hele groep kinderen aan me te trekken. Of ik snoep en pennen heb. Dat is geen nieuws. Een van de kleintjes loopt mank en heeft stuiptrekkingen, zijn oudere broertje loopt alleen maar moeilijk. Ik ga zitten en begin te tekenen. Geen gebouwen of landschappen, maar bloemetjes, sterren en dieren. In no time heb ik een klas van 10 vuile kindjes om me heen zitten die allemaal een tekening zitten in te kleuren, aan mij trekken, potloden uitwisselen, en schreeuwen om meer tekenwerk. Wat een boefjes, ze zijn ontroerend, brutaal en luidruchtig. Even gemakkelijk sjorren ze aan mij als aan elkaar. Ze zien er slecht uit, het manke jongetje kwijlt, een ander heeft korsten op zijn lippen, weer een ander een snotneus die over zijn hele bovenlip loopt. Allemaal lopen ze in vodden. Ze zijn straatwijs deze kindjes, blijven bedeelen, maar vinden het wel heel leuk om hier wat te tekenen. Een wat oudere jongen komt er ook bij zitten. hij vraagt of ik een grote roos kan tekenen die hij rood inkleurt, 'for my girlfriend'.
Wanneer ik verder loop, naar de weg waar ik latetr de kamelenkar tref zie ik een vreemd scenario: het achterlijf van een blonde hond met een donker groot ding ervoor. Lans de weg is alleen dor gras en een enkele boom. Waar is het hoofd van dat beest? Opeens komt het tevoorschijn uit de donkere vacht, zijn kop is helemaal rood. Voor het beest ligt een dode koe en dit is zijn maaltijd. Mijn afgrijzen duurt maar heel kort, is dit niet precies wat wij onze honden ook voeren? En onszelf vaak, in minder verse vorm zelfs.
India blijft een mix van verwondering, extase, vermoeidheid en energie. Tags: