De dag vertrekt uit Mandawa en langzaam komen de sterren naar buiten. Ik loop uit het internetkamertje naar een chique hotel voor een biertje, even wat rust en comfort. Het is vrijdagavond. Hier in Mandawa zijn veel gebouwen van onder tot boven voorzien van muurschilderingen in oud indiase stijl. Dit hotel is een prachtig voorbeeld, alle kamers om de binnenplaats heen zijn bewerkt. Ik loop naar boven, er is een kleine rode kamer op de eerste verdieping met luikjes die uitkijken op de stad. The librabry. Er hangen gekleurde glazen lantarens en ik vlei me neer op de grote rode kussens die op een verhoging over de gehele breedte van de kamer liggen. Er wordt een gebed ingezet vanaf de minaret van een moskee.
Ik bestel een biertje, schrijf wat in mijn dagboek en bedenk dat ik de hele dag nog niet gegeten heb. Vergeten. Mijn rouwkilo's verlaten mijn lichaam langzaam maar zeker. Ondertussen ben ik opgemerkt door een knappe jongeling van goede komaf die tours begeleidt. Hij besluit in no time dat ik zijn droomvrouw ben, dit krijgt nog een staartje... Vriendelijk probeer ik afstand te houden, maar wat is hij persistent. Gelukkig moet hij dineren met zijn groep Fransen.
Het is al negen uur als ik in mijn hotel aankom. 'kan ik nog wat eten?'
Helaas, de kok is al weg, ik ben te laat, en ook de enige gast. Ga maar naar mijn kamer en neem een douche als er op mijn deur geklopt wordt.
Shit! Het zal toch niet waar zijn dat de knappe jongeling me gevolgd heeft?
Voorzichtig zet ik de deur op en kiertje. ' would you like some indian food?' .
Het is de hoteleigenaar, hij is zelf de keuken ingekropen. Dankbaar knik ik.
Even later zit ik in de eetzaal, waar mijn kamer aan grenst, op een plastic stoel naast een medewerker uit het hotel.
We zijn de enigen hier, de tv staat aan. Hij vraagt naar mjin land van herkomst en huwelijkse status, laat een huide boer, en praat weer verder.
De dahl met chapati's smaakt goed. Tags: