hunger for Hindi
18 nov. 2008
🇮🇳
vanuit India
Nog 1 dag blijf ik in Mandawa, rondwandelend door de droge omgeving. De weg die ik loop is behoorlijk verlaten. Na anderhalf uur en wat mislukte pogingen tot een gesprek draai ik om. Een oude vrouw komt me tegemoet, ze kijkt vrolijk en nieuwsgierig. Mijn excellente kennis van de hindustaanse taal staat mij precies 1 vraag toe: 'hoe heet je?'. Deze stel ik maar. Uitgelaten begint ze te antwoorden, een woordenstroom waar ik geen touw aan vast kan knopen. Verontschuldigend haal ik mijn schouders op, ik loop verder. Ze roept me nog van alles na, en ik kijk om. Er is net een jonge vrouw aan komen wandelen met een gigantische bos sprokkelhout op haar hoofd. De oudere vrouw gebiedt me te wachten en maant het meisje aan om de pas er eens flink in te zetten.
Ik vermoed dat ze iets zegt als: 'kom op Doris, even doorwandelen met je bos hout, dan kan je gezellig meewandelen met die mevrouw. Anders loop je ook maar zo in je eentje. Huphup'.
Doris en ik lopen zwijgzaam samen terug naar Mandawa. Tegen beter weten in toon ik na een tijdje mijn staaltje superhindi, om de stilte te doorbreken. 'Heradis', zegt ze. Antwoorden op de wedervragen moet ik haar verschuldigd blijven.
Ik vermoed dat ze iets zegt als: 'kom op Doris, even doorwandelen met je bos hout, dan kan je gezellig meewandelen met die mevrouw. Anders loop je ook maar zo in je eentje. Huphup'.
Doris en ik lopen zwijgzaam samen terug naar Mandawa. Tegen beter weten in toon ik na een tijdje mijn staaltje superhindi, om de stilte te doorbreken. 'Heradis', zegt ze. Antwoorden op de wedervragen moet ik haar verschuldigd blijven.
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!