Woensdagmiddag 3 december, 2 Amsterdamse meiden, Bouke en Marleen, een Argentijnse jongen en ik zitten in met onze backpacks, tassen en kussens in een autorikshaw gepropt, beetje zenuwachtig op weg naar de ashram. Het is een flink eind rijden door de uitlaatgassen, de stad uit en in de heuvels in boven Jaipur. De rikshaw staat bijna stil als we omhoog gaan, hij heeft het erg zwaar, meter voor meter komen we verder.
In een afgelegen gebied bevindt zich de ashram. Een lange oprijlaan brengt ons tot aan de poort. We schrijven ons in en gaan naar onze cellen, zoals de kamertjes genoemd worden. Mannen en vrouwen hebben een eigen gebied, afgescheiden van elkaar. Het terrein is prachtig, paradijselijk bijna. Tussen de groene bomen, roze bloemen- en jasmijnstruiken lopen veel pauwen, er zitten apen op de daken, ik zie eekhoorntjes rennen en er zijn veel bijzondere vogelsoorten die ik nooit eerder heb gezien. Ieder heeft een eigen eenvoudige kamer/huisje met een wc en water met emmer om je te wassen. Het bed is een stalen frame met een MDF-plank erop en een 2 cm dik matrasje. Er hangt een ventilator, 1 peertje voor licht en er is nog een plankje voor je spullen.
Na een kleine maaltijd worden we verwacht in een zaaltje, het is het begin van de avond. Rechts zitten de mannen, links de vrouwen, allen op kussens op de grond. Er komen twee mannetjes binnen die me doen denken aan die 2 oudjes van de muppetshow op het balkonnetje. Gewikkeld in kleurloze sjaals nemen ze plaats op plastic stoelen voor de groep en geven wat instructies over gedragscode en praktische zaken. Een heeft te maken met de dieren op het terrein. 'This is all natural area, you may come across animals like snakes, scorpions or you may hear a roaring lion. When you encouter such an animal, please treat it with compassion. No students have been harmed by any of the animals yet.' YET! hoor ik dit nou goed? Er is geen spoortje humor of spot te bespeuren op zijn gezicht. Zaklamp dus altijd mee in het donker.
de nobele stilte begint. We worden verwacht naar een ander gebouw te gaan voor onze eerste meditatie. Het blijkt de grote zaal te zijn waar we het grootste deel van onze tijd door zullen gaan brengen. Schoentjes natuurlijk uit bij ingang. Via een lange gang die hoekig naar beneden loopt komen de dames de rechter kant van de zaal binnen. De heren komen via een andere gang links binnen. De zaal ligt grotendeels onder de grond, aan de linkerkant zijn wat ramen bovenaan de muren. de zaal is achthoekig, voorin is een nis van 3 meter breed en 2 meter diep. Hier staan 2 stoelen, links een voor de mannenteacher (een man), rechts een voor de vrouwenteacher (een vrouw). Als iedereen zijn toegewezen kussentje heeft gevonden wordt er een cassettebandje gedraaid. Een oude man begint onverstaanbare teksten te chanten en eindigt elke zin in een diepe kreun die klinkt alsof hij met pijn en moeite zijn laatste adem uitblaast. Op de achtergrond klinkt gekuch. 'Wat is dit in godsnaam? Ik ben toch niet bij een of andre malle sekte terechtgekomen he?' Overgave, kijk eerst maar. Het duurt niet lang, we mogen naar onze 'respected cells' om te slapen.
Op mijn bed bekijk ik het programma eens goed, wat gaan we eigenlijk doen?

AM:
4:00 morning wake-up bell
4:30 to 6:30 meditation
6:30 to 7:15 breakfast
8:00 to 9:00 meditation
9:00 to 11:00 meditation
11:00 to 12:00 lunch
12:00 to 1:00 rest
PM:
1:00 to 2:30 meditation
2:30 to 3:30 meditation
3:30 to 5:00 meditation
5:00 to 5:30 tea break
5:30 to 6:00 rest / walking
6:00 to 7:00 meditation
7:00 to 8:30 teacher's discourse
8:30 to 9:00 meditation
9:30 retire to room, light out

Okay, zie ik dit goed? Tien en een half uur mediteren per dag? Op om 4 uur. Oeps.

De eerste dag breekt aan, of eigenlijk, daar is het nog te vroeg voor, er breekt nog niks aan. Ik hoor een gong en sta op, poets mijn tanden, kleed me aan, sla een paar sjaals om en ga naar de grote hal. Twee uur mediteren. We krijgen als instructie om op onze ademhaling te letten van het begin van je neusgaten tot bovenin je neus. Het is moeilijk om stil te zitten en me te concentreren.
Ontbijt, een stevig hap van kiemen, pap, brood en chai. Nogal heftig voor iemand die leeft op een dieet van koffie, vers fruit en alcohol. Met een volle buik vul ik later het emmertje in mijn badkamer met koud water, er is geen warm.
De rest van de dag moeten we ons blijven richten op hetzelfde gebiedje rond onze neus en concentreren op sensaties. Het is dezelfde stem die ons instructies geeft via cassettebandjes, afwisselend in Hindi en Engels. Hij spreekt de woorden uit met onwaarschjinlijke lange en lage uitzangen aan het eind. ' Staaaaaart agaiaiaiaiaiaiaiaiain'
Mocht het nu zo zijn dat je je eigen normale ademhaling niet voelt, dan mag je een paar keer wat krachtiger ademenen, maar niet zo hard dat je buur er last van heeft. Een opvallende aanbeveling, want ik zou veel liever wat geadem horen dan het lawaai dat ik nu moet aanhoren. Onafgebroken worden er door zowel de mannen als de vrouwen scheten en boeren gelaten. Er zijn in totaal zo'n 90 mensen, 55 mannen (70% indiaas, 30% westers) en 35 vrouwen (50% indiaas, 50% westers) schat ik.
Nog nooit in mjin leven heb ik zoiets gehoord. Ik ben ervan overtuigd dat er geen scheet of boer gelaten meer kan worden die ik nu nog niet heb gehoord. In 10 dagen tijd hoor ik meer dan 5000 scheten, harde, zachte, 3-voudige, natte, langdurige, knetterscheten. Ook het geboer is bijzonder, een man maakt er een 'ohm' van, een ander klinkt alsof hij staat te kotsen, weer een ander laat 2 luide achter elkaar. Het is eindeloos. Wat erg, gelukkig is de ventilatie goed en het plafond hoog.
Daarnaast wordt er natuurljik eindeloos gehoest, gekucht, en gerochelt. Het is een ware bacillotheek hier, wat een kwaaltjes allemaal. Het is moeilijk om me te concentreren en mijn geest dwaalt continue af, so much for meditation.
Dit is echter peanuts vergeleken bij mjin lichamelijke strijd. Het is dag 1 en rond een uur of zes weet ik van gekte niet meer hoe ik moet zitten. Zijn er nog andere manier om mijn lichaam op een plat kussen te zetten? Alles doet pijn. Om zeven uur gaan de engelstaligen naar een andere ruimte en daar krijgen we een video te zien op een oude tv. Onder het antieke apparaat hangt een bordje: ' Please don't point your feet in the direction of the teacher or television.Thank you. Be happy.'
Dan krijgen we eindelijk de man te zien die bij de stem hoort, Goenka. Dit kan niet waar zijn, het moet ee soort ultieme verbeterde vorm zijn van creatief met kurk waarnaar we kijken. Tegen een kale muur zitten een man met lekkere hamsterwangen en een vrouw met een hele dikke bril die eruit ziet als Thea (van Theo). Zij zal gedurende alle lessen nooit geluid maken, wat ze er doet wordt me nooit duidelijk. Er wordt ingezoomd op Goenka. 'the first day is over, 9 more days to go' zegt hij met zijn zware langzame weloverwogen stem.
Hij blijkt leuk, echt leuk, charismatisch en wijs. Hij hamert er maar steeds op dat dit geen religieuze beweging is of een sekte, houd vooral je eigen geloof aan, dit is buddhisme. Met mooie verhalen begint hij uit te leggen wat we doen. Ik volg zijn relaas kritisch, maar merk dat ik het met hem eens ben en vind het inspirerend hoe hij in het leven staat.
De tweede dag verdwijnt mijn enthousiasme echter al snel, wat een godvergeten pijn doet dit zeg. Dat zitten op je gat de hele dag, het is niet te houden, mijn bovenrug, ooooooohhhh, mijn benen, wat een helse pijn. 'ben ik gvd helemaal gek geworden dat ik mezelf hierdoor heen duw om een potje naar mijn neus te staren?' Rete chagarijnig kijk ‘s avonds naar de video, maar Goenka weet me toch weer te inspireren.
De derde dag mogen we alleen nog maar concentreren op een klein gebiedje op onze bovenlip, 10 ½ uur lang. Weer denk ik gek te worden.
Op de vierde dag gaan we ons richten op het volledige lichaam, sensaties voelen, prikkels. Een extra moeilijkheid wordt geintroduceerd, 3 x daags mogen we gedurende een uur helemaal niet bewegen of onze ogen opendoen terwijl we in kleermakerszit zitten. Mijn ogen deed ik sowieso al niet open, maar bewegen was noodzakelijk. Bij de eerste zitting neem ik met brandende tranen afscheid van mijn afgeknelde, afstervende rechterbeen. Dit komt nooit meer goed, vaarwel.
Het blijkt een dagelijks terugkerende marteling te worden. Het idee erachter is dat je op ervaringsniveau leert dat alles komt en gaat, zowel plezierige als onplezierige prikkels. Wanneer je deze leert te zien voor wat ze zijn, zaken van voorbijgaande aard, hoef je niet te reageren en breek je los van het gedragspatroon van heftige verlangens (craving) en aversie/haat (aversion). Deze logica alleen op intellectueel nievau begrijpen is niet genoeg. Juist je zogenaamde onderbewuste, dat je door je bewustzijn van sensaties nu wakker maakt, leert op ervaringsniveau dat alles arriveert om weer te verdwijnen. Alles in het leven is onderhevig aan continue verandering. Door je geest gebalanceerd en rustig te houden en de prikkels (fijn of naar) te zien voor wat ze zijn, kom je uit je vastgeroeste wijze van reageren op lichamelijke sensaties van genot of pijn en reageer je niet met verlangen naar meer of haat en woede vanwege onplezierigheid.
Ik begrijp het, voel het, houd mijn geest zo kalm als ik kan, maar worstel enorm met alle pijnljike plekken, oude reactiepatronen die aan de oppervlakte komen. Daarnaast kan ik uiteindelijk 10 dagen niet naar de plee, volledig psychosomatisch geconstipeerd, en ook nog echt fysiek, vanwege het heerlijk gezonde, maar nogal verstoppende vetloze vegetarische eten. Het is overigens ook niet echt een gezellige bedoeling in de eetzaal. Met mijn gezicht naar een blinde muur kauw ik vol bewustzijn tot mijn aluminium dienblad leeg is. Bij de afwasbakken hangt een bordje met het verzoek om niet te spugen of je neus te reinigen in de wasbak. Gelukkig.
De laatste dagen blijven zwaar, maar de pijn wordt minder en ik voel ook vaak verlichting. Afleiding blijft lastig, zeker als ik vlakbij mij een doffe klap hoor, 'auw' en wat later iemand weglopen. Ogen mogen niet open.
Als de tiende dag is aangebroken en we allemaal weer mogen praten is de ontlading heerlijk. Wat een opluchting en wat bijzonder dat we dit toch allemaal hebben afgemaakt. De video's ‘s avonds waren super inspirerend en de lessen die ik heb geleerd waren zeker de moeite waard. Je bent zo veel sterker dan je denkt.
Ik blijk niet de enige geconstipeerde dame te zijn. Om me heen zijn meer vrouwen met dezelfde klachten. Marleen heeft echter een andere ervaring. Na 5 dagen constipatie zit ze al een tijd lang stil tijdens de moeilijke 1-uurs sessie, als ze opeens haar darmen voelt borrelen. Ze wil opstaan om naar het toilet te rennen, maar haar benen slapen nog. Ze valt om, opzij. Wat later hinkt ze alsnog weg. Een mysterie opgelost.
Iedereen vond het zo zwaar, maar ook zo bijzonder en de moeite waard. Met een licht en open gevoel verlaten we op de 11e dag de ashram. Klaar om de wereld weer in te stappen met een frisse blik en liefdevol hart.