2009 is rustig begonnen. De jaarwisseling vierde ik broodnuchter tussen dronken rikshawchauffeurs op het dak van mijn hotel. Vroeg naar bed en vroeg weer opgestaan. Met een beetje hulp van 1 van de jongens in mijn hotel heb ik cadeaupakketjes gemaakt voor daklozen, 40 voor kinderen en 10 voor moeders. De verschillende pakketjes bevatten o.a. tandeborstels, tandpasta, zeep, shampoo, stickers, stuiterballen, belleblaas, haarkammetjes, haarspeldjes, snoepjes, pennen en ballonen. Alles ingepakt in glinsterend metallicpapier met linten en belletjes.

Op 2 januari met mijn rikshawchaffeur en een bundeltje moed de straten op, naar de twee drukste zwerverskruispunten. Beladen met 2 grote tassen liep ik naar de moeders terwijl Ali de kinderen verzamelde bij de stoplichten. Met veel moeite kreeg hij het voor elkaar dat de kinderen naast elkaar op de stoep gingen zitten, met de moeders erachter. Verwacht er niks van, dat is de enige manier om erin te gaan. Deze kinderen hebben helemaal niets, nog geen heel shirt aan hun lijf. Ze grijpen alles wat ze te pakken kunnen krijgen en je kunt het ze niet kwalijk nemen. Verwacht geen dank je wel, ze zijn alleen maar in strijd met elkaar om het meest uit je handen te trekken. Het is overleven hier op straat.

Ik besefte echter niet toen we de eerste helft hier uitgedeeld hadden dat de tweede helft veel lastiger zou worden. Op de grote kruising kwamen meer kinderen dan ik nog pakketjes had, and what a tough crowd. Ze trokken en vochten om het hardst er was geen orde aan te brengen, zelfs niet toen we een blokje om hadden gereden. Maar ik snap het ook zo goed. Uit ijdelheid moet je zoiets niet doen.

Het was een goede start van het nieuwe jaar. De kinderen waar ik eerder met een boog omheen liep omdat ik niet wist hoe ik moest reageren, geef ik nu een aai over hun koppie of ik lach erom dat ze hun net gekregen snoepje verstoppen en om meer vragen. Ik pak het uit hun broekzak en ze moeten enorm lachen. Hun eigen trucjes.

Verder breng ik mijn dagen in Jaipur door met Hindi oefenen, wandelingen door de stad en het park. Soms ontmoet ik nieuwe mensen, daar ga ik mee wat eten, of ik laat ze een paar leuke plekken zien om te winkelen. Het is altijd gezellig, maar ik voel de noodzaak opkomen om verder te gaan, er is nog veel meer te zien. Ik boek een ticket naar Pushkar voor maandag 12 januari. Mijn laatste dagen in Jaipur geniet ik. Ik ga 2 x naar de bioscoop en ben zo verrast door de kwaliteit van de Bollywoodfilms, ze zijn te gek! Ook de cinema zelf is een feestje; luxe, met popcorn en ijs, onderuitzakstoelen en natuurlijk Indiers, die gewoon bellen en praten tijdens de film en hun babies meenemen.

Op zaterdag ga ik samen met Lucy, een engels meisje, winkelen, ze vroeg me advies over winkels en ik neem haar mee naar Sonu's nieuwe plek. Ze kiest een schitterende rode zijden jurk die voor iemand op maat gemaakt is, maar haar perfect past en schitterend staat. Ik zwijmel. Stralend koopt ze hem. We gaan verder de oude ommuurde stad in en ik laat haar mijn favoriete papierwinkeltje zien, waar ze ook schitterend handgemaakt briefpapier koopt. We drinken een sap op straat, en ik voel me trots want kan op het bord de hindiletters lezen, die me vertellen dat onze papayajuice (pepita) 7 rupies kost. Woehoe! Ze neemt om 17:30 de trein.

Als ik 's avonds naar bed toe wil gaan na een laatste drankje met de hoteleigenaar, gaat mjn telefoonwanneer ik de deur van mijn kamer sluit. Sonu. Waar ik ben. Of ik naar de rooftop kom, hij is daar ook. Ik loop weer terug omhoog en samen met wat vrienden is hij net aan een tafeltje aangeschoven. Hij heeft een verrassing voor me als dank voor de foto's die ik heb genomen op het openingsfeestje van zijn nieuwe winkel 1 januari, en dat ik hem weer een klant heb bezorgd. Vol ongeloof kijk ik naar het doorzichtige plastic in mjn handen. ' no, you didn't ! ' Door de verpakking heen zie ik aan het plooiwerk dat de jurk is van vanmorgen. Met de maten die zijn tailor nog van me had heeft hij de schitterende jurk die Lucy kocht voor me laten maken in groene zijde. Hij zit als gegoten.

De volgende morgen sta ik vroeg op, om 8 uur wandel ik door de stad naar mjn favorieten grote rotonde met een plein in het midden.

Op een van de stenen bankjes ga ik zitten met een beker koffie van het kraampje op de hoek.

Wat houd ik toch van deze stad. Voor mijn neus trekken fietsers, scooters, auto's en olifanten voorbij. Zwerfkindjes komen bedelen en spelen. Een hondje eet wat koekjes die ik hem toewerp en gaat dan rustig vlakbij me liggen. Wat eekhoorntjesverzamelen de kruimels die ik in het gras gooi. En rond een uurtje of 1 komt mijn taxichauffeur me ophalen om bij Sonu's winkel te gaan vliegeren. We lunchen ook meteen mee. Met zes mannen zit ik op een kleedje op grote dak. Chappati's op kranten en curries die de vrouwen hebben gemaakt in metalen bakjes. Eten met je handen, lekker vieze vingers.

Mijn laatste dag is heerlijk, zoals ik graag terug zal denken aan Jaipur. Maandag vertrekt mijn bus aan het begin van de middag.

Onwaarschijnlijk maar waar, ik zit naast een superleuke Nederlandse meid uit Amsterdam. Samen vinden we een hotel in Pushkar, en een nieuwe wereld dient zich weer aan. Het is sprokjesachtig mooi in deze heilige stad waar geen auto's mogen komen en waar je geen alcohol mag drinken.

Morgen is het vliegerfestival. Er wordt al weken uitgekeken naar deze dag en elke dag druk geoefend op de dakterrassen. Wat een mooi gezicht, de jongetjes en mannen die ingespannen en uitgelaten rond rennen om hun vliegers zo lang mogelijk in de lucht te houden. India blijft betoveren.