Het is vrijdag, begin van de avond. In een internetcafeetje ergens hoog boven de straat hoor ik de auto's onder me toeteren en wat indiase muziek van een mede-internetter. Ik ben in Jodhpur aangekomen, afgelopen dinsdag met de bus. Jodhpur wordt de blauwe stad genoemd en dat is goed te begrijpen. In de oude stad, waar mijn huidige hotel ligt, zijn alle huizen geschilderd in een lichtblauwe heldere kleur. Mijn hotel zou een prima uitvalsbasis zijn geweest, ware het niet dat de eigenaar woensdagochtend overleden is, en het daarom continue vol is met rouwende mensen, en er geen koffie wordt geserveerd (of iets anders, for that matter). Vanmiddag heb een prachtig alternatief gevonden, heel betaaalbaar, midden in de stad, en geen toerist te vinden, alleen maar indiers, en een gedeelde douche en toilet. Voor alles een eerste keer.

Ik ben naar Jodhpur gekomen omdat ik hoorde dat dit DE plek is in India voor houtbewerking. Een aannemer die werkte in de tuin van mijn vorige hotel in Pushkar stuurde me contactinformatie van een vriend van hem in Jodhpur die een meubelfabriek heeft. Via weer een andere vriend van hem zou ik in contact met de meubelman komen. Woensdagochtend ging ik dus vol goede moed op zoek naar de vriend (Mr. Mahendra Singh) die me naar meubelman kon brengen. Dit ging natuurlijk niet makkelijk, lekker indiaas ( 'mr. Mahendra is not available', zei iemand in een pompstation die duidelijk geen idee had overwie ik het had). Afin, ik moest een vintage car workshop vinden, want daar was Mr Singh.

Toen ik hem uiteindeljk gevonden had nodigde hij me uit in een klein huisje naast de werkplaats. Een lange man, rond de 60, die er heel vriendelijk en best knap uitzag. Het bleek dat hij op het terrein woonde, een verdieping hoger, met zijn vrouw en 2 dochters (24 en 27 jaar). Hij vroeg zijn vrouw koffie voor me te maken en stelde me de standaardvragen (ben je getrouwd? Wat brengt je hier? Wat is je religie?). Trots liet hij me hele oude familiefoto's zien. En passant complimenteert hij me met mijn neus: ' very beautiful, nice and pointy'. Even later kwam mevrouw Singh er ook bij, ze stelde me dezelfde vragen. Het kamertje had zo'n ontspannen sfeer, er waren veel ramen, door 1 kon ik het kleine tuintje tussen de werkplaats en de muur van de buren zien. Er stond een radiogram (een gigantisch apparaat waar LP's op gespeeld konden worden, en naar de radio geluisterd) en meubels uit het begin van de vorige eeuw (art deco stijl). Een van de dochters kwam binnen, net uit school, ze werkt als lerares Engels. Mama vraagt of ik niet voor een veg. lunch wil blijven. Natuurlijk, heel graag. De jongere dochter komt ook thuis, ze is principal op een andere school. We gaan naar het huis dat je bereikt via een simpele betonnen trap. Er zijn maar 2 kleine kamers, waar de hele familie, eet en slaapt. Ze zijn gelukkig, hebben weinig geld, maar vinden dat ook helemaal niet belangrijk. Tijdens de heerlijke copieuse lunch trekken de meiden me steeds meer naar zich toe, en papa verdwijnt langzaam maar zeker uit het beeld. Hij moet nog werken, en de meiden willen dat ik blijf. Weer krijg ik een neuscompliment. 'strong features ' noemen ze dat hier... De meiden, moeder en ik lachen wat af. Ze zijn heel ontspannen zo onder elkaar en praten heel open over hun kaste en toekomst, zorgen over het huwelijk en hun figuur ; 'my sister is too fatty don't you think? She needs to loose weight.' 'yes,' beaamt de zuster en vraagt me ' how do you maintain your body?'

We kijken naar wat videoclips uit de laatste bollywoodmovies en naar de foto's die de ouders gebruiken voor potentiele huwelijkskandidaten. De jongste overlaadt me met allemaal kleine presentjes. Ze zijn zo lief en ik wil graag wat terug doen. Zodoende maak ik een date met de dames voor een fotoshoot de volgende middag. Met papa heb ik om 7:00 's morgens een afspraak, want hij heeft me uitgenodigd om mee te gaan naar zijn tempel.

Wat later, om 6 uur, word ik opgehaald door de zoon van de meubelman om zijn vader te zien en de eventuele mogelijkheden te bespreken. Na het beantwoorden van hetzelfde rijtje vragen, een gesprek over politiek en een rondleiding door het huis besluiten we te bellen over een geschikt moment voor mij om naar de fabriek te komen. Zoonlief neemt de moeite om me terug te rijden naar het hotel, per auto, een hele onderneming, want in de oude stad waar ik verblijf, komen nauwelijks auto's. Arme schat, hij is er wel een uur ermee bezig. In het hotel aangekomen word ik gebeld door Mr. singh, zijn vrouw is erg ongerust, of ik wel ben aangekomen.

Met een duitse reisgenoot drink ik een biertje bij het buurhotel. We eten nog wat, en dan ga ik naar bed.

Wekker vroeg gezet, zodat ik nog wat ochtendgymnastiek kan doen en mijn haren kan wassen, voordat ik word opgepikt met de motor voor mijn eersrte echte tempelgang.

Mr Singh neemt zijn taak serieus en legt me geduldig uit hoe zijn ochtendronde door de tempels gaat. Eerst gaan we naar de shivatempel. We staan stil bij beelden van allerlei verschillende goden, heiligen en foto's van guru's. Ik vraag hem hoe hij bidt, en als een schooljongen somt hij zijn gebeden en overpeinsingen op.

We trekken onze schoenen weer aan en gaan vervolgens naar de Krishnatempel die aan hetzelfde plein ligt. Ook bij deze ronde langs de beelden legt hij me van alles uit. Aan het eind krijg ik een blaadje met kruiden om op te kauwen.

Bij de motor bied ik hem een kop koffie aan. Hij haalt lekkere zoetigheden bij verschillende winkeltjes voor bij de koffie, maar vraagt me wel of ik het niet erg vind om naar zijn huis te gaan, en koffie te drinken bij zijn vrouw. 'I don't want to hurt her'.

Mevrouw Singh ontvangt me met een grote glimlach en eet de zoetigheden samen met mij. Ze vraagt of ik vandaag ook kom lunchen, voor de fotoshoot. Heel graag, ze kookt verrukkeljk. Ze vertelt me dat er een huwelijkskandidaat langskomt voor de oudste dochter. Papa ontmoet de jongen als wij lunch hebben.

Na de koffie ga ik even mijn eigen weg, wat make-up voor de meiden kopen en chai drinken. Ik koop een klein doosje met verschillende kleuren oogschaduw en lippenstift en nog wat lekkere cremepjes en dat soort meidendingen. Als ik om 3 uur arriveer staat de jongste al te trappelen van enthousiasme. ' I missed you this morning.' Ze kijkt al de hele dag uit naar vanmiddag. Beide dochters hebben nog nooit make-up gebruikt. Heel serieus vraagt de oudste of ik haar eerlijk wil zeggen of make-up haar wel staat en het mogelijk wat voor haar is. Ze zien er allebei beeldig uit, in hun mooiste kleren. De fotoshoot wordt superleuk. 'this is a dream come true', vertouwt de jongste me toe als ik haar make-up aanbreng.

Een leerling van de oudste dochter is vandaag aanwezig om lunch te serveren voor de gasten (potentiele echtgenoot plus familie), want dat doen de vrouwen natuurlijk niet zelf. Hij is 14 jaar oud en liever bezig met zijn vriendinnetje dan studeren. Hij rapporteert naar ons boven over de samenkost in de kleine kamer beneden. Ondertussen geeft hij make-up advies aan de meiden en mij. Hij heeft zusjes, en in tegenstelling tot de 2 schatten voor me, heeft hij wel een idee waar je blusher moet smeren, en oogshaduw. Als de huwelijkskandidaat weg is, en overigens niet door de ballotage heen, neem ik ook nog wat foto's van mr en mevr Singh.

Vanmiddag heb ik de foto's af laten drukken, ik ben tevreden. Morgen even bij hen langs.

Nu wordt het tijd voor een biertje, of een maaltijd. Het is inmiddels pikkedonker en ik heb nog een aardig eind af te leggen naar mijn hotel.