Gisteravond na mijn internetsessie naar 'huis' gelopen. Sommige stukken langzaam (dan zijn er vele mooie kraampjes en winkeltjes), andere stukken snel (dan probeer je in 1 stuk aan de overkant van een knetterdrukke verkeersrotonde te komen, waar geen wegmarkeringen, voetgangerspaden, zebra's of verkeerslichten zijn). Ik had trek in wat lekkers en staarde wat naar het hindi dat op de muur van een klein eettentje geverfd was. De straten in de oude stad zijn heel smal, ongeloveljk druk en van begin tot einde vol met winkeltjes, elk zo'n anderhalve meter breed (max) en van onder tot boven volgestauwd met specerijen, of aluminiumwerk, of speelgoed of sari's, of van alles en nog wat. Deze winkeltjes worden afgewisseld met eettentjes, meestal een plank voor zo'n kleine ruimte of een gaskokertje ergens op de stenen vloer (die vaak een stuk hoger is dan de straat) waar een grote pan met olie staat en er kruidige hartigheden worden gebakken of heerlijke zoete creaties uitdruipen van het suikerwater.

Bij een winketlje met hartige baksels stond ik dus te staren. ' wat zal ik in godsnaam nemen van deze dingen? Ik heb geen idee wat het is, en al kan ik de letters lezen, ik weet niet wat het inhoudt.' Onvermijdelijk komt meteen een jongen op me af die zijn best doet op zijn indiaas. ' yes!', zegt hij, ' what you want?' Indiase mannen zeggen dat heel bazig, bijna als een wat-mot-je?, maar willen eigenlijk vriendelijk zijn. Ik besloot maar iets te nemen wat hij me aanbeval. In een bakje gemaakt van gedroogde bananenbladeren wordt met de hand een soort vogelnestje gebroken, waar overheen rode groentecury wordt geschept, een groen sausje, en nog wat yoghurt.

Nou, LEkker, LEkker! Potverdorie, ik heb geluk vandaag. Na deze snack loop ik verder langs een restaurantje (geen ramen, stalen tafels, alleen mannen, maar wel schoon) waar ik vanmorgen de lekkerste lassie ooit gedronken heb. Het was een glas met zoete yoghurt (lassi), saffraan, rozijnen, cashewnoten, pistache en een dikke klodder room (of boter, daar wil ik vanaf zijn). Nu besloot ik weer even naar binnen te gaan. De eigenaar was blij me te zien 'namaskar madam' (respectvolle wijze van groeten). Weer heb ik me maar iets onbekends voor laten schotelen, en zo genoten, een kleine curry met 2 roti, heet, vers uit de tandoor.

In het hotel aangekomen heb ik nog een biertje gedronken en de rekening betaald. Ik verhuis immers naar een nieuw bed. Wederom merk ik dat ondanks de pakketjes die ik naar huisgestuurd heb, het wel erg druk en gezellig in mijn backpack is geworden. De dames rokken en jurken zijn een grote groep geworden, die ik met pijn in mijn hart maar beter snel kan opbreken, want ik sjouw me een breuk.

Mijn nieuwe hotel kost een schijntje. Na een extravagante december wel eventjes goed, zo kan ik wat geld sparen, om de balans weer even geljk te trekken. Ik heb een kamertje op het dak, 2 bij 3 meter, een bed en een tafel, c'est tout. Het is zo simpel en kaal dat het me een rustig en helder gevoel geeft. De wc is een verdieping lager, daar is ook ergens een douche. De structuur van het gebouw is open, de gangen kijken uit op een restaurantje op de binnenplaats.

Het hotel ligt schuintegenover het treinstation, lekker druk en vol leven in deze buurt. Het wordt tijd om de familie Singh op te bellen, want ik heb zo'n vermoeden dat de meiden nieuwsgierig zijn.

Meneer Singh neemt op. Hij vertelt me dat zijn vrouw het juist over me had en me mist. Of ik alsjeblieft mijn koffie niet in het hotel wil nuttigen maar bij mama. 'accha' (hindi voor goed/ok). Mama is erg blij me te zien. 'i was missing you. Not because I think of you, but from my heart.' Probeer maar eens niet ontroert te raken van deze mensen, ze zijn zo lief. De dochters werken nog. Wat ik als ontbijt heb gehad vraagt mama. Ik ben zo'n slechte leugenaar, dus biecht op dat ik nog niet ontbeten heb, de consequenties van mijn eerlijkheid beseffende.

Binnen een minuut staat ze verse paranthas (platte tarwebroden) voor me te bakken en wordt de ontbijtgroente opgewarmd. Tegenstrubbelen heeft geen zin ' no formalities!'

Ik laat meneer en mevrouw Singh de foto's alvast zien, maar stop ze daarna weer in mijn tas om ze zelf later aan de meiden te kunnen geven.

Het ontbijt is weer zo lekker, en vers en met liefde bereid. Bij elke hap vraagt moeder me hoe het smaakt. Ze geeft eerlijk toe dat ze het wel zo prettig vindt als haar tijds- en energieinspanning gewaardeerd worden, en dat haar man (hij probeert het uit te leggen), daarin nog wel eens te kort schiet. Ook haar dochters zouden wel eens wat meer mogen helpen in het huishouden, maar ja, wat kan ze eraan veranderen? Ze is ondertussen gek op haar kinderen hoor. Vanmorgen heeft ze weer eens een potje flink lopen grienen vertelt papa, want ze mist haar zoon, die voor werk naar Udaipur is.

Ik spreek af dat ik om drie uur weer terugkom, om de foto's aan de meiden te geven. Dan heb ik nu nog even tijd om anderhalf uur lekker weg te dromen in wat interieur- en kunstmagazines die ik gisteren heb gekocht. Als ik me even verloren voel is dat een heerljke pick-me-up. Toen ik met de grote stapel uit de kiosk liep zat ik nog zo met mijn hoofd in interieurs, fotografie, architectuur en kunst dat ik bijna over een koe struikelde, die ik aanzag vooor een hond. Was even vergeten waar ik ook alweer was...