Tussen alle heerlijke dagen, ontspannen ontmoetingen en goede maaltijden door zijn er natuurlijk ook dagen als gisteren. De dagen voordat ik ongesteld moet worden en mezelf vervloek voor het feit dat ik vind dat ik het leven ook op zijn allerbasics moet kunnen waarderen. Me afvraag waarom ik in godsnaam dacht dat het een goed idee was om in het goedkoopste hotel van de stad te gaan slapen, waar ik niet zonder schoenen durf te lopen en 2 toiletten en 2 douches deel met 40 indiase mannen, gatverdamme. In de douche was ik me met een emmertje water en ik ben haast panisch als ik mijn evenwicht verlies en bijna tegen de smerige muur aan val.
Als ik de stad in ga voor een lunch bestel ik een thali (bestaande uit allemaal verschillende schaaltjes indiase gerechten) en die valt zo vies tegen dat ik hem na een paar happen geergerd laat staan. Ja, mijn humeur is net zo charmant op dit moment als mijn gezicht dat op donder staat.

Ik besluit naar mijn no-failure favoriete restaurantje te gaan, en bestel iets dat onder het kopje 'groente' staat, omdat ik wat lichts wil na alle maaltijden van mevrouw Singh. De eigenaar kan me niet uitleggen wat het is, en we begrijpen elkaar niet zo waanzinnig vandaag.

Ik krijg een erg vette ondefinieerbare curry voorgeschoteld waarin geen groente te vinden is. Grrr, mijn humeur heeft zojuist een dieptepunt bereikt. Zo gaat het de rest van de dag door. Echt een pre-period dag.

Zulke dagen horen er ook bij. Aan het eind van de dag pikt een kunstmagazine me weer een beetje op. Ik slaap slecht op mijn harde houten bed waar ik te lang voor ben, maar sta desondanks best goed op. Doe wat ochtendgymnastiek, waag me in de doucheruimte, was mijn haar en ga even langs bij meneer Singh . Hij neemt me mee naar het huis van een woodcarver. Het mannetje is te oud om nog te werken, maar het is leuk om te zien wat hij eerder heeft gemaakt.

Nu eerst maar eens ontbijten.