Gistermiddag, woensdag, besloot ik eens om mezelf te verwennen met een veilige doch erg ontouristische optie voor de lunch, en tevens ontbijt. Rondom mijn hotel, dat naast het treinstation ligt, zijn een heleboel kleine eetplekken te vinden die thali's serveren, allerlei verschillendecurry's en groentendie op een aluminium bord worden geserveerd. Ik besloot een restaurantje te nemen dat in een achterstraatje lag, maar heel vol was. De thali kost daar 55 rupies, iets duurder dan op andere plekken, maar nog steeds onder 1 euro.

Ik kreeg 4 kleine metalen bakjes, vooreen derde gevuld met verschillende gerechten, wat rauwe ui, rettich en 2 chapatti's (plat pannenkoekje). 'Is dit alles voor 55 rupies?' dacht ik. Ik begin maar. Zie dat de mannen tegenover me ook papardum hebben en vraag er ook 1, altijd achterdochtig dat je als tourist misschien minder krijgt. Heel, heel stom gedacht, want het volgende half uur wordt elk bakje dat ook maar enigzins leeg dreigt te geraken direct bijgevuld door en vlijtige ober op blote voeten. Er werkenin dit kleine etablissement met 9 tafeltjes4 mannen in de bediening die er alles aan doen om je niet hongerig te laten gaan.

Ik weet gelukkig de rijst af te houden, want ik zit al behoorlijk vol na 7 bakjes verschillende groentecurry's. Een van de heren bediening moet echter ondekt hebben dat er nog ergens een klein stukje van mijn maag niet volledig gespannen staat en legt een 5de chapatti op mijn schaal. Potverdikkie, ik doe erg mijn best, maar moet toch een beetje laten liggen.

Verontwaardigd wordt mijn bord uiteindelijk opgehaald. Niet alles opgegeten? Afin, ik was mijn handen en ga terug naar mijn luxe resort op het dak.

Vandaag wil ik weer mijn ontbijt, lunch en diner samenvoegen in 1 maaltijd, en ik ga terug naar mijn thaliplekje. Het restaurantje is vol, maar er wordt iemand van een bank geveegd en ik mag op dezelfde plek als gisteren plaatsnemen. Midden in de zaak, maar ook naast de keuken. Ik kan de verleiding niet weerstaan en loop met mijn camera naar de ingang. Naast een vuur zit een omvangrijke man chapatti's te bakken. Twee andere jongens manen me naar binnen te komen. Ze koken allemaal op de grond.

Ik ga weer zitten en krijg meteen een schaal met 3 verschillende sapji's (groenten), dahl en chapatti. Lekker, als een goed Indier gebruik ik alleen mijn rechterhand om de groente in mijn chappati te vouwen en links alleen om de dahl met een lepelnaar binnen te gieten.

Gaat overigens niet gemakkeljik, met links lepelen. De eigenaar zorgt dat ik niks tekort kom, en brengt me een zoete specialiteit, 'marhawari dessert'. Een gevuld pannekoekje overgiet hij met wat olie en dan kruimelt hij er brokken gele sugarcane overheen, midden op mijn bord. Spannend hoor, maar eerst mijn groente, straks komt die zoetigheid wel. Ik weet vandaag gelukkig het aantal chapatti's beter te reguleren, en het lukt me om niet meer dan 3 op mijn bord te krijgen. Ondertussen loopt de eigenaar steeds langs en wijst op mijn toetje. Het wordt me niet duidelijk wat hij nou wil, ik zeg hem dat ik het straks eet. Als hij de derde keer langs loopt stroopt hij zijn mouw op en duwt zijn hele hand in mijn desert, hij begint het eens even flnk te kneden, zodat ik er nu eindeljik eens van kan genieten. Eerlijk is eerlijk, het smaakt heel lekker. Ik laat de helft staan voor later, heb nog wel ruimte in mijn maag door mijn chapattibesparing.Onverwacht wordt er rijst op mijn schaal geschept, en komt een andere jongen met een hand vol gekruide chips langs, die naast de rijst belanden. Ohoh, ik wil niet weer ondankbaar lijken en verwend, door mijn eten te laten staan. Dit wordt nog een flnk karwei.

Om mij heen zie ik de mannen naar me staren, ze lachen, niet op een vervelende manier, maar het zal vast grappig zijn om mij te zien. Ik vermoed dat ze iets tegen elkaar zeggen als: ' haha, moet je die vrouw zien, ze vindt het vast heel lekker, want de curry endahl loopt van haar neushelemaal tothet puntje vanhaar kin.' En kijkend naar de handen van de mannen, die overigens gewoon doorboeren tijdens het eten, ook: ' Ze mag trouwens nog wel even oefenen, moet je haar handen zien, haar vingers zitten helemaal onder het eten tot aan haar zwemvliezen.' (hoe heet dat stuk tussen je vingers?). De meeste mannen hebben alleen vieze vingertoppen, een niveau dat ik nog lang niet bereikt heb.

Het maakt me niet uit. Ik voel me de koning te rijk hier tussen de Indiers in dit kleine eettentje met al die heerlijke gerechten en verbaasde gezichten. Tot slot wordt er nog een extra brok gele suiker neergelegd, 'no thank you, really.' Maar er is geen discussie mogelijk. Met een glimlach zegt de jongen: 'thora', een beetje. Ze lijken m'n oma wel.

Als ik mijn handen na het eten ga wassen bij een klein kraantje staat de hele bediening, 4man, over elkaar heen gehangen achter me naar me te staren. Ze checken mijn gezicht en vragen of het lekker was. 'you like Marhawari food?' ,v raagt een klant ter verduidelijking. 'ha', antwoord ik, 'yeh bahut accha hai.' (ja, het is heel goed).