Het is zaterdagochtend en ik kom net bij de dokter vandaan.

Na 2 dagen nieuwsgierig door Bangkok gelopen te hebben begon het voedsel me enorm tegen te staan. Overalzijn etensluchten hier in Thailand, en niet subtiel. Sterke zoet-zoute soja geuren, gedroogde vis, gefrituurde vis, knoflook, bakluchten, eindeloos veel in die klamme hitte hier.

Progressief werd ik misselijker en misselijker en telkens moest ik een supermarkt in rennen voor wat koele lucht omdat ik anders flauw zou vallen of zou gaan overgeven. Niet dat zo'n supermarkt je behoedt voor voedselgeuren hoor, er wordt daar door het personeel ook onafgebroken gekaand. Ik besloot Bangkok zo snel mogelijk te verlaten, had de kunst gezien die ik wilde zien in moderne galleries en kon geen met etenswarenoverstelpte straat meer zien.

Met de nachttrein naar ChiangMai. 16 uur onderweg, maar heerlijk in schuddend vervoer. Op het station terwijl ik gillend een paar enorme cockroaches uit mijn haar probeer te slaan (ze zijn hier 7 cm lang) ontmoet ik een engelse balletdanseres, Lucy, die ook een paar maanden in India heeft gezeten, we zitten in dezelfde coach. De treinreis is mooi, het groene landschap is een verademing. We 's arriveren middags in Chiang Mai en besluiten later wat af te spreken. Lucy gaat een trekking doen de volgende dagem en heeft al een hele planning. Ik zoek een stekkie in de lonely planet.

Mijn hotel spreekt niet tot de verbeelding, maar ik heb niet de puf om nog te verhuizen. Ik neem een douche en ontmoet Lucy ergens in de stad. Na een kleine maaltijd en een glas wijn taai ik af, ben niet lekker.

De volgende 2 dagen breng ik door in bed, half slapend, half lezend. Ben enorm moe, misselijk , heb rare pijntjes en (nog steeds) diarree. Er is geen tv op mijn kamer en ik kan geen houding meer vinden om in te liggen die geen pijn doet, komt waarschijnlijk door het doorgezakte matras waar ik op kreukel.

Eind van de middag ga ik maar douchen om eens wat anders te doen dan alleen maar morbide gedachten door mijn lijf te laten kronkelen. Ik hoor wat bij mijn deur, en als ik uit de douche kom staat Lucy daar met een tas vol boodschappen. Ze kwam net terug van haar trekking en had me onderweg gesmst, of ik zin had om wat leuks te doen. Ik berichtte terug dat het niet zo waanzinnig ging, dus de schat heeft van alles voor me meegenomen. Ze neemt me ook meteen mee naar de dokter, waar ik gisteravond een klein onderzoekje kreeg, en vanmorgen uitslag en wat antibiotica.

Het blijft onduidelijk voor mij wat er precies aan de hand is, dit wordt mijn 4de antibiotcia kuur sinds ik Nederland verlaten heb, maar ik begrijp wel dat er iets moet gebeuren.

Iniedergeval voel ik me vanmorgen al wat beter. Het is alleen jammer dat er overal in Thailand (dus ook in internetcafe's) muziek wordt gespeeld waar je suicidaal van wordt: oversofte versies van westerse tearjerkers gezongen in veel te hoge stemmen. Servicenummers in Nederland zouden het nog niet als wachttoon durven gebruiken. Verder gaat het uitmuntend. Ik kijk ernaar uit om eind volgende maand naar Vietnam te gaan.