Vrijdag 24 april, acht uur 's avonds. Ik zit met een laken om me heen in een hotelkamer in Bangkok terwijl mijn enige kleren aan een haakje in de badkamer proberen te drogen. Mijn backpack ligt in de opslag van de internationale luchthaven Thailand.

' Wat doe ik hier? Waarom heb ik niet beter geinformeerd voordat ik naar Vietnam wilde vertrekken? Oh, domme, domme vrouw.' Vermoeid leg ik me bij mijn over mezelf afgeroepen lot neer. Ik ontkurk een flesje zoete bubbelwijn en probeer te genieten van de luxe van de hotelkamer, mijn laatste dag als zodanig, maar weinig interesseert me minder. Ik wil weg uit Thailand, weg van de hitte, de voedselgeuren, de mensen, de vulgairheid, het gevoel op vakantie te zijn. Ik heb geen vakantie verdiend, wil de wereld zien, reizen, proeven, voelen, ruiken, en horen, maar niet meer 'sawadee kaaaaaa' (thais voor ' hallo').

Vanmorgen was ik met de taxi door de spits van Bangkok naar het vliegveld gegaan, ticket naar Hanoi stevig in mijn hand, 'niemand houd me hier nog langer'. De rit duurt gemakkelijk een uur door de gigantische file waar deze stad uit bestaat. Ruim op tijd , you live you learn, wil ik inchecken. De vriendelijke steward bladert eindeloos door mijn paspoort en komt tot de conclussie dat ik niet weg kan, want ik heb geen visum voor Vietnam en dat is voor Hollanders een vereiste (niet voor alle Europeanen).

Dit wordt een erg lang verhaal met een hoop gedoe en ambassadebezoeken en wat meer. Het komt erop neer dat ik mijn vlucht een dag verzet, dan ben ik qua visum op de valreep vertrokken uit Thailand, en nog een nacht in het hotel downtown verblijf.

Mijn vader is enigzins verbaast als hij me weer ziet opduiken in het hotel na ons afscheid, maar heeft gelukkig de moed om nog een dag met me door te brengen, terwijl ik zwetend van hot naar her taxi.

Dan breekt een nieuwe periode aan. Het is zaterdag 25 april 18:30 en ik zit ergens op een groot balkonterras midden in Hanoi. Ik kijk uit over het drukke verkeersplein onder me, en het meer links van me en schrijf in mijn dagboek 'ik ben verliefd'. Hanoi, wat een prachtige stad; frans, aziatisch, druk, bruizend, elegant, ik voel me hier zonder omwegen thuis.

In het vliegtuig 's middags raak ik in gesprek met een Arabier uit Koeweit, net voor we landen, Latif. Hij is een vriendelijke oudere man, in Hanoi voor zaken: meubels en accesoires.

Hij mag zijn visum wel bij aankomst regelen dus we zeggen gedag voor de douane. Als ik buiten me probeer te orienteren op het taxiwezen komt hij naar me toe en nodigt me uit mee te gaan met zijn gastheer, de eigenaar van een lakwerkhandel. De lange rit in de gekoelde Lexus SUV is bijzonder aangenaam. Ik breng de volgende 2 dagen met hem door, zie de fabriek waar het meeste lakwerk van Hanoi gemaakt wordt, leer wat over het proces van vasen maken en lakken en geniet van een lunch met Latif , zijn gastheer en de secretaresse.

Latif vertrouwt me van alles toe 'you are like my sister'. Dat is altijd een fijne positie om in te zitten, want als een moslim dat tegen je zegt krijg je geen gedonder, met je zus wordt niet geflikflooid.

Hij vertelt hoe hij toen hij jong was (hij is nu 57) erg lang een playboy is geweest, maar nu een rustiger leven waardeert. Het gezinsleven wordt hem soms wat te veel, hij heeft 6 kinderen met zijn vrouw. Reizen voor zijn werk vindt hij heerlijk en hij zou wel net als ik een tijd onbezorgd er tussen uit willen gaan.

In Bangkok heeft hij een kapster ontmoet die 'een goede vrouw' is, ze is weduwe, heeft kinderen en is schoon (' a clean woman'). 'I am a stupid man', bekent hij. Ik heb een geweldige vrouw thuis, jonger en mooier dan deze thaise vrouw, maar als ik op reis ben wil ik ook bij iemand kunnen zijn, en ik heb geen zin in prostituees. 'I am stupid'' zegt hij weer. ' But if you eat apples every day, sometimes you feel like something else.' Ik moet lachen.

Een beetje ongemakkelijk toont hij me het visitekaartje van de thaise vrouw, hij wil haar morgen ten huwelijk vragen als hij weer in Bangkok is, maar het kaartje bestaat vrijwel geheel uit Thaise letters. Hij wijst op wat westerse letters. 'do you think this is her name?', vraagt hij me.

Laser, staat er. 'I don't think so Latif, sorry.' We verblijven in hetzelfde hotel. Als hij de volgende morgen vertrekt laat hij zijn vietnamese sim-card voor me achter.

Dan begint mijn tijd in Hanoi, free time, om onbezorgd door de stad te slenteren. Ik zoek, en vind, een nieuw hotel. Het is schitterend hier, een grote kamer met hoog plafond waarin ik kan dansen, hoge ramen met gietijzeren hekjes ervoor en franse luiken, en openslaande deuren naar mijn balkon. Ik hang nog net geen nieuwe lamp op, maar voel me hier zo heerlijk thuis. Ben mezelf in Thailand echt even verloren, maar vind me hier weer terug, en mijn vrouwelijkheid.

Mijn stemming kleed ik aan met zijde kleren, eindeloos veel, want er zijn hier straten vol gevuld met kleermakers en zijdeverkopers. Wat een genot, scenes uit Indochine met Catherine Deneuve flitsen voorbij.

Mijn vreugde wordt alleen nog maar vehoogd door de komst van een vriendin die ik heb leren kennen in noord-Thailand, Lucy, de danseres die me redde en naar de dokter bracht.

Enthousiast vliegen we elkaar in de armen als we elkaar zien bij het grote meer in de oude stad. Ze logeert bij mij in de franse kamer en we boeken een reis naar Sapa, een bergstad in het noorden.

Twee dagen brengen we samen door, trekkend met een groep door de bergen, langs inheemse dorpjes en vergezeld door verkooplustige stamvrouwen. We lachen wat af en genieten van de prachtige natuur en elkaars gezelschap. Dat de opdringerige verkooptechnieken van de lokale bevolking ons nogal vermoeien maakt de band eerder nog sterker dan wat anders.

Dan gaan we terug naar Hanoi, een nachttrein, waarin ik nauwelijks slaap, maar gelukkig wel mijn meest lenige posties kan uitproberen om te zien wat het meest comfortabel hangt in zo'n treinstoel (we konden geen bedden krijgen).

Bij terugkomst staat me een afspraak te wachten met een hele leuke jongen uit Alaska die ik eerder had ontmoet, en die helaas alweer de volgende dag vertrekt. Ach ja, zo gaat dat reizende, je hebt het geluk om nieuwe prachtige verbindingen aan te gaan, maar moet die ook weer loslaten en verder gaan.

Ik word een expert in afscheid nemen.