Twee weken terug, zondagochtend. Lucy, de engelse danseres,vertrekt vanmorgen naar Bangkok. We deelden samen mijn kamer en staan op het balkon aan het metaalbewerkersstraatje in Hanoi met een glas zelfgemaakte vietnamese koffie. Jammer dat ze weggaat. Uit een speaker die aan een boom naast mijn balkon hangt klinkt vietnamese operamuziek. Het wordt door de hele straat gespeeld.

Er breekt een nieuwe periode aan, ik sluit me op in mijn hotelkamer met een schildersezel, een spiegel en tekenspullen. Alles wat ik nodig heb bevindt zich in de straatjes om me heen. De grote spiegel kost me 2 euro, de ezel 4. De eerste dag dat ik wil werken stoot ik mijn speigel om, 10.000 stukjes over de hele vloer in mijn riante hotelkamer. Opvegen, naar buiten, nieuwe kopen, en weer verder.

De dagen zijnheerlijk, ik teken veel en voel me gelukkig. De avonden zijn eenzaam en leeg, ik loop in een bubbel door de stad, zit nog zo in mijn eigen wereld. Het vreet aan me. Zo fijn als ik de afzondering overdag vind, zo moeilijk is het 's avonds, ik zwerf door de stad en kom regelmatig in de jazzclub om de hoek. Ik denk dat er een bord achter me hangt met een foto van mij en de tekst 'WARNING: LONELY WOMAN'.

Een week gaat voorbij en dan verandert alles weer. In een koffietentje ontmoet ik een prettig gestoorde Nieuw Zeelander, Dane. Ik vertel hem hoe intens ik geniet van de vietnamese koffie, het is echt heerlijk. Hij drinkt bier, kiwi's zijn berucht. Hij heeft echter het leukste weetje van de afgelopen week: weasel coffee. Dit blijkt een delicatesse binnen de waanzinnige vietnamese koffiecultuur te zijn. Aan wezels wordt koffiebonen gevoerd, de uitgepoepte exemplaren worden vervolgens gebruikt voor de koffie. Het staat op het menu voor vanavond, dat wil ik niet missen. Het is een van de minst spannende culinaire verrassingen hoor, ik bedank voor hond, slangebloed en nog kloppend slangehart.

Met Dane trek ik 2 dagen op, hij vertrekt naar Sapa en ik ga weer eens alleen uit eten. In een van mijn favoriete restaurantjes komt een meisje binnen wandelen dat verdacht veel op mij lijkt. Ze is even lang, blond, alleen een stuk magerder. Ik vraag of ze erbij komt zitten. Elise, uit Parijs.

Het klikt meteen en we besluiten direct samen een paar dagen naar Halong Bay te gaan, een natuurreservaat in de zee.

Zo gezegd, zo gedaan. De volgende dag boeken we en voor ik het weet zitten we op een boot die ons door de meest adembenemende omgeving vaart die ik ooit heb gezien. Grote rotsformaties in de zee, bedekt met intens groene vegetatie. We slapen een nacht op de boot, maken een trekking voor een middag over een eiland en blijven daar nog een nacht slapen.

Wat is het schitterend en overweldigend, rustig en krachtig.

Elise is maar 2 weken onderweg en moet al snel weer verder. Het is grappighoe ons verschillende keren gevraagd wordt of we zusjes zijn. We gaan nog naar de jazzclub samen. Ze vertelt iets over haar piano en ik vraag haar of ze van Eric Satie houdt. 'ja, een van mijn favorieten', zegt ze. En Debussy? 'la mer' , zeggen we in koor. Als ik vervolgens vraag ofze Goldberg Variaties gespeeld door Glenn Gould kent staat ze op en schreeuwt springend met een zwaar fransaccent: ' I cannot bielieve iet! you are my siestere!' Ze isdeze werkennet aan het spelen op haar piano. Alsof het nog niet gek genoeg is zeggen we tegelijkertijd out of the blue 'Pink Floyd'.

Niet dat we het daar eerder over hadden gehad.To top it off vraagt ze of ik het Koln Concert van Keith Jarrett ken. 'ja', zeg ik, 'heb ik op LP.' 'Ik ook', zegt elise,' op LP'. Ik ken bijnaniemand die verder nog grammofoonplaten speelt.

Vannacht bleef ze logeren in mijn hotel en vanmorgen is ze vertrokken naar Hue, wellicht dat ik snel volg. Ik ben er nog niet geheel uit, want een grote verrassing kondigde zich vorige week aan.

Ik had Eveline, Sophia Loren uit Goa die ik aan het begin van mijn reis heb leren kennen, geschreven over de vietnamese koffie. Ik raak er maar niet over uitgepraat, het is zo stroperig en smaakvol, krachtig, zoet en verrukkelijk. Eveline zegt altijd hoe haar enige verslaving een kopje koffie is, dus ik kon haar deze info niet onthouden.

Je moet echt een keer naar Vietnam komen om die koffie te proeven hoor, schrijf ik haar.

Een dag later krijg ik een maitje terug: Bon, blijf daar nog even, ik ben er over 2 weken.

Dus ik weet nog niet wat ik de komende 10 dagen zal doen. Blijven in Hanoi, of alvast vooruit gaan en haar opwachten in Hoi An. Ik zal het vanavond besluiten over een kopje weaselcoffee.