Zoo on the roof

Het is het einde van de middag geweest, en zoals het in de tropen gaat is het donker als je je rug even om hebt gekeerd. Het internetcafeetje ligt vlakbij mijn nu al favoriete diner-and-a-movie plek; een restaurant dat elke avond twee films speelt op een groot scherm.
India begint me te bevallen. Vandaag ben ik met mijn scooter door glooiende heuvels, rijstvelden en langs stranden gereden om uiteindelijk onder het genot van Bob Marley een biertje te drinken in de schaduw, liggend op kleden en rolkussens.
Ik krijg inmiddels ook de handigheid te pakken van het husslen, en koop een kledingstuk voor de prijs die ik voor mezelf gesteld heb.
Zelfs de extreem aanwezige natuur en ik beginnen aan elkaar te wennen. Rond het huis kakelt een haan, hij MOET persé aan alle windrichtingen zijn gekraai laten horen, nog voor de zon haar komst heeft aangekondigd.
Overdag houdt hij de wacht bij de voordeur, waar hij gemakshalve ook maar meteen op de drempel kakt.
Haantje is echter nog heel bescheiden vergeleken met de vogels die haast onafgebroken lijken te zingen en schreeuwen. Er zijn teveel geluiden om ze te kunnen onderscheiden.
Maar ook dit is nog mooi en vriendelijk vergeleken bij de roedels honden die een gevecht tegen de maan beginnen, nacht na nacht.
Verbazingwekkend genoeg slaap ik echter meestal heerlijk op het dakterras. Dit komt omdat de schoonmaakster me heeft verteld dat de wilde apen die ik 2 dagen geleden opeens op mijn slaapplaats spotte, 's nachts vertrekken.
In eerste instantie vond ik het wel wat griezelig, 5 grote apen, waarvan de mannetjes ongegeneerd in hun kruis zaten te krabben met hun benen wijd en mij aankeken van " wat moet je nou?". Ik overwoog heel even binnen te slapen, maar daar zijn alle ramen dicht en ruikt het naar mottenballen. Ieder zijn plek hoor, ik kan niet in een boom slapen, ze zouten maar op. En gelukkig deden ze dat ook, maar niet nadat er een toch nog even had zitten piesen.
Enfin, ik vind het wel gezellig zo'n dierentuin, er loopt ook nog een rood katje rond, er zijn wat mini-eekhoorntjes, prachtige vlinders en kikkers van verschillend formaat.
Ik ga proberen zonder hond thuis te komen, maar oh wat zijn ze mager, en lief en ze kijken zo ondervoed.

taking things slowly

De eerste en ergste shock is inmiddels voorbij en ik huur een scooter om erop uit te gaan. Dat gaat gemakkelijk, maar mijn trots zegt me dat een brommer er toch wat stoerder uitziet. Ondanks dat iedereen hier rondscheurt aan de linkerkant van de weg op een scoot, vind ik het toch een beetje een bejaardenuitstraling hebben.
Ik heb hem echter voor een week gehuurd en moet me maar neerleggen bij deze uncoolness.
Onvermijdelijk kom ik langs eindeloos veel kraampjes. Ik loop er inmiddels al bij als een echte India go-er: wijde alibaba-pants en een lange kurta erover. Ook een wandkleed gekocht, mijn eerste en laatste vertel ik mijzelf.
Vandaag Eveline opgehaald uit haar dorp om wat rond te rijden en boodschappen te doen. I'm getting in the flow.

Pink and purple heaven

Vanuit mijn nuchtere droomwereld stap ik 's morgens weer Eveline's roze-rode droom in. Ze heeft al koffie gezet met haar perculator en ontbijt staat te wachten op het voorbalkonnetje. We brengen de dag samen door, internetten wat, lopen over de plage en drinken nog een koffie.
Ik besluit nog een nachtje te blijven alvorens het leegstaande huis van Laurens te betrekken.
Pas dinsdagochtend ga ik naar het huis van Jane en Laurens. Het ligt afgelegen tussen rijstvelden in. Een rood kronkelweggetje brengt je daar, het is begaanbaar te voet, per motor of scooter.
Door de monsoon is alles beschimmeld, Eveline heeft het grootste gedeelte al voor me schoongemaakt.
Het huis voelt vertrouwd, er hangen foto's van de kinderen, een grote van Jane en de ramen zijn versierd met mooie handwerkkleedjes uit Rajastan. De vloeren zijn van roze marmer.
Ik besluit de nacht te slapen op het dakterras en de huishoudster maakt daar mijn bed op.
Na een eenvoudige maaltijd en een biertje val ik tevreden in slaap onder de sterrenhemel. Tags:

going to goa

Met een taxi rijd ik naar de luchthaven. Schuddend in het blikje maak ik nog een filmpje van de rit, de sloppenwijken nemen meer dan de helft van de stad in beslag.
Zonder problemen krijg ik mijn ticket met mijn nieuwe coole naam (Merel K.).
De vlucht duurt nog geen twee uur. Vanaf het vliegveld ga ik naar Eveline, een vriendin van Laurens.
Ze staat buiten op straat op me te wachten.
Dit is een dame die je nooit meer vergeet. In eerste instantie dacht ik dat Elizabeth Taylor me opstond te wachten, maar bij nadere inspectie bleek het Sophia Loren met opgetekende onderwimpers. Toen ik nog eens goed naar haar roze babydoll met strikjes en lintjes keek wist ik het niet meer. Ze is de 60 gepasseerd en woont hier alleen.
Eveline neemt me mee naar haar apartementje, dat ergens aan een rood stoffig weggetje ligt op de eerste verdieping.
Het huisje is ienieminie en geheel donkerrood geverfd en wordt totaal gevuld met haar enthousiaste belgische praten en luide indiase popmuziek.
Ze blijkt bijzonder lief en ik mag bij haar slapen, in haar grote bed in haar rode slaapkamer met roze vitrage.
Ze heeft voor me gekookt, ze spraakt non-stop, binnen een uur weet ik heel erg veel over haar. Ze schrijft een boek over haar leven. Look out for it! 's Avonds kijken we een film op tv in haar woonkamertje onder de ventilator.

day 2

Nu de (zater)dag is aangebroken in Mumbai en de eerste nacht overleefd loop ik al met wat meer zelfvertrouwen het hotel uit.
Laat ik dan ook maar meteen een bus nemen naar het station om een treinkaartje te kopen voor nachttrein naar Goa.
Op het station blijkt de trein al volgeboekt. Een Indiase vriendin van Laurens belt me op en boekt net zo makkelijk een vliegticket voor zondag.
Later op de dag ontmoet ik haar, mijn ticket is geboekt onder de naam
' Merel K '.
De rest van de dag zwerf ik een beetje door de stad, totdat ik mijn orientatie geheel volgens gewoonte totaal kwijt ben, en nergens een straatnaam bordje zie. In een helder moment bedenk ik dat ik een kompasje heb gekocht, het hangt te wachten aan mijn tas. Zuid is linksaf, en zo vind ik toch weer mijn hotel.
Daar boek ik nog een nachtje, een andere kamer voor 200 rupies minder. Het enige verschil is dat er geen donkerood leren bankje met scheuren staat. Ik slaap voor het eerst in weken goed. Tags:

first night-deel 2

De kamer is warm, maar er draait een propellor. Het raam dat de bellboy trots presenteerde is niet groter dan een tv-scherm.
Het ruikt naar mottenballen en rotte vis. De gehele linkermuur is een bruine smokey speigelwand. Rechts hangt lichtbuin behang dat bubbelt. De tegels zijn roze-wit.
Gelukkig heb ik een eigen douche en toilet. Ook hier ruikt het maar mottenballen, die liggen in de gootsteen.
Naast het toilet hangt een doucheslang waar Charlottet Roche nog stevig over zou kunnen uitwijden.
Na te hebben gedoucht in het donker (er hangt geen gordijn voor het badkamerraam) ga ik op bed liggen. Er wordt geklopt, een mannenstem.
Ik laat de deur dicht en doe een poging te slapen, lamp aan, zakmes naast mijn hoofd. Ja, zo stoer ben ik nou, ik doe geen oog dicht.
Ik denk aan Jeroen en hoe ik dit avontuur toch als veel spannender en minder eng had ervaren als ik met hem was geweest. Doorbijten Merel, dit wordt vanzelf leuk. Pas als het licht wordt 's morgens val ik in slaap. Eindelijk.
ik meld me om 11:30 bij de receptie, net op tijd.

first night

Vrijdag 10 oktober 23:30, na lang wachten kan ons vliegtuig eindelijk naar de gate rijden. Mijn backpack komt als een van de laatsten van de band. Achter de douane kan ik een prepaid taxi boeken, ik geef het adres op van een hotel uit de lonely planet. Heb geprobeerd te boeken, maar kreeg geen reactie. Het is laagseizoen, dus zal het wel niet vol zijn denk ik.
Een kleine zwart-gele taxi rijdt me richting mumbai. Mijn hoofd zit tegen het dak en mijn knieen een stuk door de voorbank. Ik voel me echter de koning te rijk. Ik heb het gedaan!!! Ik zit in Inida!! Wat een stoer wijf ben ik toch! Ik denk dat we door de sloppenwijken van de stad rijden als ik links en rechts alleen maar kleine hokjes op elkaar gebouwd zie. Soms een peertje aan. Er hangen gescheurde lappen voor de openingen in de muren en soms tralies. Ik zie mannen zitten in deze kleine hokjes.
Meer mensen zie ik echter op straat liggen. Tussen de auto's midden op de snelweg. Op een treinrail in aanleg. Jezus wat een armoede.
Na een kwartier ziet het er nog geen steek beter uit en ik heb geen idee waar de chauffeur heen rijdt.
Ondanks het late tijdstip is het vrij druk op straat, praalwagens zelfs. De taxichauffeur rijdt zo roekeloos dat ik inmiddels al 5 keer heb gedacht dat mijn laatste minuut aangebroken was. Niks van zeggen, doen ze hier vast allemaal.
Uiteindelijk draait hij een paar armoedige, donkere straatjes en steegjes om en zegt: 'hotel'.
Dit is niet waar, ik zie nog net een rat over de parkeerplaats lopen.
Maar ja, ik ben ergens en het is al 01:00 's nachts, so, fine.
Ik vraag de chauffeur voor de zekerheid toch maar even te wachten, just in case.
Shit in case!! Er is geen plek meer.
Ergensd verderop zijn nog wel wat hotel, more expensive. De chauffeur weet niet waar. Het is retedonker, op een enkele lamp na, en ik wijs maar in de richting die de receptionist weees.
Ja, een hotel, om de hoek. Ze vragen 5000 rupies, dat is bijna 100 euro. Dat kan niet. De man ziet waarschijnlijk mijn toenemende wanhoop (ik heb ook al niet geslapen sinds 2 dagen) en belt een collegahotel op. Indiaas gekwetter, tussendoor 'single woman', indiaas gekwetter. Ja hoor,plek. Ik wordt er wel heen gebracht.
Dit hotel heeft een goedkopere kamer ik heb geen idee waar ik ben, en zie alleen maar mannen. Ik accepteer toch maar, het is 01:30.