Jaipur

Alweer 6 dagen in Jaipur. Ik weet nog niet goed welke route ik zal nemen om meer van Rajasthan te zien en vermaak me ondertussen met hotelgenoten en 2 indiase jongens die ik heb leren kennen. Er zijn bijzonder veel jonge en oude mannen die me mee willen nemen naar uiteenlopende plekken. Ik wijs 90 % van de aanbiedingen af, maar kon gister een motorritje door de stad zonder helm toch niet weerstaan. Vanmiddag werden een duitse hotelgenote en mij indiase zoetigheden gevoerd door een oude man. Ook de rikshawrijder die me fietsend toezong terwijl ik door een andere vervoerd werd was leuk, hij heeft me zeker een kwartier lang toegezongen en verder met rust gelaten.
Vandaag ben ik een beetje uitgeblust, heb geluncht in de winkel van mijn nieuwe indiase vriend en net even op bed gelegen in mijn hotel met mijn i-pod.
Mijn i-pod is echt een lifesaver, had ik niet gedacht, maar toen ik eergisteren een uur lang 's morgens in mijn ondergoed op Marvin Gaye heb kunnen dansen in mijn hotelkamer voelde ik me zo heerlijk en thuis. Dank voor de tip Martine!
Het plan om te gaan tekenen is maar ten dele geslaagd, er staat wat op papier, maar ik ben zelf vaker vastgelegd. Zoveel mensen wilden met mij op de foto.
Het leukste moment van de dag was toen een verlegen zwerfjongetje naast me kwam zitten en mee ging tekenen op een stuk papier dat ik hem gaf, maar ook dit trok veel bekijks. Vandaag heb ik wederom enkele malen met mannen, vrouwen en familie's mogen poseren. Vermoeiend, maar een goede kans om over mijn camera angst heen te komen. Overigens, mijn medereizigers willen ook steeds met me op de foto, dus eigenlijk ben ik alleen veilig in mijn hotelkamer.
Ach, voor een ijdele meid als ik is het natuurlijk ook wel een beetje leuk al die aandacht.
Vanmorgen was het simpelweg ontroerend, mijn taxichauffeur (Satar Ali) heeft me meegenomen naar een project waar hij aan meewerkt, een school voor hele arme kinderen. Wat een scheetjes, 1 voor 1 kwamen ze uit de klas en voor me staan terwijl ik buiten op eens stoel zat. Ze zeiden het alfabet op, of een gedichtje, een liedje. De meesten waren verlegen en schattig, oude vodden en zulke mooie gezichtjes. Ontroerend. Mijn taxichauffeur schuift net bij me aan en vraagt of ik zijn gegevens en een recommendatie wil achterlaten. Voor hen die naar Jaipur gaan, dit wordt nog achtergelaten.
Nu eerst maar eens een biertje op het dakterras van mijn hotel. Tags:

feeling blue and pink

Gisteravond was het zover, de eerste treinreis door India. Liefdevol belde Eveline me nog even op terwijl ik net op de trein was gestapt, 3de klasse. ' zit ge tussen de kikkers en konijnen?' , vraagt ze. Nee, gelukkig niet, we zitten met zijn 8-en in een coupe, en ik heb een van de bovenste bedden. Heerlijk vind ik dit, je krjigt schone lakens en door het schudden van de trein slaap ik heerlijk. Als ik 's morgens wakker word loop ik in een gang in naar een indian toilet. Allemaal best te doen hoor. Op mijn terugweg zie ik dat een van de entreedeuren openstaat. Er hangt een man met zijn lijf uit de trein, zich vasthoudend aan de stangen buiten de trein. Nog geen twee minuten later hang ik aan de andere kant ook uit de trein. Wat een genot, de warme wind blaast langs mijn gezicht en het droge landschap van Rajastan trekt aan me voorbij. De mensen die werken op het land zwaaien enthousiast naar mij. Met 1 hand zwaai ik terug. De kick is evengroot als met mijn vader in Florida zijn, alleen door New York struinen, of met Jeroen in de Sahara slapen. Ik kan me voorstellen de rest van mijn leven alleen maar te reizen.
Ik krijg een sms van Eveline, Obama is president geworden. Wat een nieuws, ik wil het meteen delen met mjin coupegenoten. Iedereen staart me aan, maar niemand begrijpt me. Maakt allemaal niet uit, ik kijk later op mijn hotelkamer het nieuws wel.
Tegen de middag arriveer ik in Jaipur, the pink city. Een opdringerige taxichaffeur, Ali, weet me over te halen om met hem mee te gaan. Als ik de naam van mijn geplande hotel vertel schudt hij zijn hoofd en vertelt me een betere plek te weten voor hetzelfde geld. Hij heeft gelijk, dit hotel is keurig voor indiase maatstaven. Op de prijs valt gelukkig nog wat af te dingen. Ali stelt voor om me om 16:30 op te halen en wat van de stad te laten zien. Ik laat me maar leiden in deze, want ik heb ook geen idee wat ik hier moet doen.
Op de afgesproken tijd sta ik frisgewassen klaar, Ali stelt voor om naar de monkeymountain te gaan. Met zijn rikshaw scheuren we door de stad. Nu ik zelf al aardig kan rijden als een Indier, ben ik niet meer bang en waardeer ik zijn snelle stuurvaardigheden en zelfverzekerde manier van overal doorheen crossen.
Aangekomen bij de monkeymountain zegt Ali me dat ik de berg moet oplopen, wat genieten van het uitzicht, en dan als ik beneden ben, wacht hij op me.
De moed begint me langzaam in de schoenen te zinken. Monkeymountain is een lange keienweg die slingerend omhoog gaat langs een onafgebroken snoer van bedelaars, zigeuners en afval. Het beeld wordt slechts afgewisseld door apen, stelletje kutbeesten. Ik ben nog niet halverwege of er worden 2 kleine meisjes aangevallen door die krengen. Ik pak een grote steen voor de rest van de weg, om de mokeys en de mannen van me af te houden. Wat een tour. De kindjes hebben vies borstelig haar dat recht overeind staat op hun mooie koppies, puk van petteflet coupe zeg maar, maar dan onintentioneel, het vuil kan er niet meer uit. Het voelt als zo'n beproeving om helemaal naar de tempel te lopen. Ik ben de enige blanke, en voel me best wat angstig. Eenmaal bij de tempel, van slippers ontdaan, ontvangt een mannetje me en maant me bij hem te zitten, naast het altaar. Hji vraagt me naar mijn huweljikse status en verft een rode stip op mijn hoofd. Ook krijg ik een droogbloemenkrans om mijn nek. Verdomme, denk ik, weer zoiets waar ik voor moet betalen, ik doe hem af en wil hem terug geven. Maar het mannetje zegt dat het voor mij is, ik hoef verder niks.
Op nog geen 2 meter afstand zitten wat vrouwen op de grond, met kinderen. Een van de baby's is vrijwel naakt en heeft een beentje in het gips. Ruw sleurt de moeder het kind over de vloer en schreeuwt ertegen. Dit is India, je kan alles verwachten. Ik geef de man een kleinigheid en vertrek.
De weg terug is anders, er lopen opeens blanken en alle kinderen willen me een hand geven. Als ik beneden ben loopt er een uitbundige roedel om me heen van prachtige, vuile kindertjes die allemaal mijn hand schudden en mjin indiase naam roepen: ' Bye Mira, bye, Mira, Mira'. Mijn eigen naam is hordelopen voor hun tong, dus dit volstaat.
Ali laat me nog een kasteel zien dat in het water ligt. Op de foto die ik neem ziet het eruit als een paradijs, wat je niet kunt zien is de drukke vervuilde snelweg waar het aanligt. Daarna mag ik naar zijn guruji, een helderziende man.Hij vraagt geen geld, maar toch wordt het een rare ervaring.
Slingerend door vieze steegjes rjiden we later terug naar het hotel. Overal lopen varkens en zwijnen, er zijn open riolen en soms zie je een ezel of geit. Vanzelfsprekend is het vol met koeien. In het donker ziet het er naargeestig uit.
Eenmaal teurg in het hotel eet ik wat in het restaurant op het dakterras. Als ik naar bed ga voel ik me leeg en eenzaam.
Wat doe ik hier in godsnaam? In deze stad waar ik mijn weg niet kan vinden, waar varkens lopen, en zwijnen, en alles vies is. En word ik nu afgezet door iedereen, of doe ik het goed?
's Morgens voel ik me nog steeds verloren, Ali komt me rond 12 uur ophalen, en hier zit ik dan, op mijn hotelkamer, waar de airco niet uitkan. Wat gaan Ali en ik eigenlijk doen?
Ali en ik gaan niets doen, zijn jongere broertje Rihan komt me ophalen. Hij brengt me naar the citypalace, een kasteel midden in de stad, met prachtige kostuums en mooie verfijnde indiase kunst. Wat een genot voor het oog.
Later brengt hij me naar Amberfort. Een zacht roze-oranje gekleurd gebouw dat boven op een heuvel buiten de stad ligt. Het is zo schitterend en fotogeniek dat ik de hele batterij van mijn camera leegschiet. Wat een schoonheid, ik wou dat ik mijn tekenboek mee had genomen.
Het loopt al tegen het eind van de middag. Ik laat me overhalen om nog even naar de fabriek van zijn neefje te gaan, dat spijt me niet. Opeens moeten we ons haasten, want het is al bijna 18:00 en de rikshaw moet terug naar Rihans broer. We rijden door hetzelfde gedeelte van de stad waar ik gisteren reed met Ali, maar het ziet er nu zo anders uit.
Ik weet inmiddels dat er overal afval ligt en kan er voorbij kijken. De zwijnen zijn koddig met hun stugge haren op de rug en de vele biggetjes zijn schattig. Het ontroert me hoe in deze wijken mensen, varkens, ezels, gestipte geiten, zwijnen, honden, kippen en kamelen door elkaar lopen en elkaar gewoon laten zijn. De kleurige sari's van de vrouwen geven de straten en sprookjesachtige sfeer.
De mannen zien er allen eender uit: snor, scheiding in het haar en kakikleurige kleding, meestal een overhemd en pantalon.
Opgeladen kom ik in het hotel aan.
Met Rihan spreek ik af dat hij me morgenochtend weer naar Amber fort brengt. dan ga ik tekenen.

people I meet

Het lijkt een soort afspiegeling te worden van mijn leven zover, de mensen die ik ontmoet.
De eerste week leerde ik Thuli kennen, een britse (huis)arts met wie ik 2 dagen heb opgetrokken. Ze heeft naast haar wetenschappelijke opleiding een brede interesse in de meer intuitieve en spirituele kant van geneeskunde, waar je veel van en over kunt vinden in India. We kunnen er goed samen over praten, mede door mijn neuropsychologische achtergrond en afstuderen op dementie en afrodisiaca. Het zijn boeiende gesprekken die de noodzakelijke kritische blik missen. Thuli gaat eerder weg dan ik, dus we zeggen gedag.
Dan ontmoet ik Daria, een russische interieur en productontwerpster. Mijn eerste indruk blijkt wederom niet mijn beste te zijn. Als ik haar portfolio op internet bekijk, ben ik erg onder de indruk. We praten samen over haar ontwerpen en hoe het is om te werken in de praktijk.
Een dag later, terwijl ik met Laurens op het strand lig, ontmoet ik een bebaarde Amerikaanse bankjongen uit New York, Dan. Hij vertelt me zijn blik op de huidige economische ontwikkelingen en voorspellingen voor de toekmost. Verfrissend om weer eens even down to earth over economie en politiek te praten.
Gedurende al deze dagen, kan ik overigens genieten van het prettige uitzicht dat de eigenaar van mijn favoriete strandtentje biedt, een bijzonder aantrekkelijke engelse Indier.
Als laatste in Goa ontmoet ik Petra, de duitse fysiotherapeute die hier is om haar yogacertificaat te behalen. Ze komt al jaren naar India en heeft veel gereisd. Ze heeft eindeloos veel leuke en spannende verhalen en geeft me handige reistips. Samen gaan we uit, en ik krijg de plaatselijke roddels en lifestories te horen, ook van de knappe eigenaar. Ze neemt me een beetje onder haar vleugels en trakteert me op een lekker wijntje (wat eigenlijk niet in mjin budget past) en ontbijt.
Van allemaal neem ik hartelijk afscheid. Op naar Jaipur en nieuwe sferen.

goa go gone

Gisteravond in het donker door Laurens naar Mapsa gebracht, vandaar vertrekt de bus.Samen op de scooter, mijn backpack ligt dwars op de scooter waar je voeten horen. Laurens zijn voeten liggen relaxed op mijn bagage en bungelen voor de scooter uit. Aangekomen bij de bus vertrekt de mijne vrij snel. Ik kan nog net op het rijdende gevaarte springen en meeschreeuwen in het gangpad. Terwijl de bus al rijdt blijkt het de verkeerde te zijn, ik spring er maar weer af.
Een half uur later vertrekt mijn sleeper, AC (airconditioned). Ik heb een slaapplaats, hetgeen betekent dat ikmet een andere dame een kruipruimte moet delen ter grote van een eenpersoons matras. Het gescheurde plastic plafonnetje bevindt zich 15 cm van mijn hoofd. De scheuren zijn vastgeplakt met maskingtape, maar dit verhindert de koude lucht van de airco niet om er als een poolwind doorheen te blazen. Wist ik veel, ik lig hier in mijn dunste katoenen broek en t-shirt en heb als enige bescherming mjin handtas.
We beginnnen te schudden.
Ik ben erg blij met de oude dame naast mij, zij is duidelijk veel beter uitgerust. De plastic regenjas van een hip sportmerk heeft zich goed dicht geritst en zelfs haar capuchon heeft ze aangesnoerd. Ook heeft ze een lakentje.
Aaahh, de lichten gaan uit. Nu zie ik door het raampje de gekleurde diwaliverlichting die de huizen oplichten in het donker.
Het wordt best koud. Ik pak mijn roman en vouw hem open op mjin zij, zo word ik toch nog een beetje beschermt tegen de poolwind. Ook heb ik nog een zijden zakdoek, maar erg veel beschutting geeft die niet. Mijn bedgenote legt haar derriere comfortabel tegen me aan, dat blijkt mijn enige warme plekje voor de nacht. Haar hoofd land even op mijn voeten, en haar voeten schuift ze vertrouwt onder mjin schouders. Gelukkig dat het donker is..
Dit is wel heel leuk hoor ! Alleen stervenskoud, midden in de nacht word ik bijna rillend wakker. Mevrouw naast me ook, ze legt uit dat ze naar de wc moet, 'urine'. Altijd fijn om te weten. Gelukkig wordt er een kleine stop gehouden, waarbij er luid geruzied en geschreeuwd wordt. Ik help haar een verdieping naar beneden en besluit: nu of nooit.
Alsof het altijd zo geweest is leg ik snel haar laken uit over ons beider helften en ga er onder liggen.
Geen protest als ze terug komt, ik kan slapen.
's Morgens word ik op een onduidelijke plek de bus uit gezet, of ik verder een taxi kan nemen. Ben weer terug in Bombay.
Maar goed ook dat ik vertrokken ben, het werd veel te gezellig in Goa, en ik zag mijzelf er nog rustig weken rond dartelen, maar daarvoor ben ik niet de grote zeeen overgestoken. Away from the comfortzone, back to my pack.

disco chicken

Heb net mijn laatste litertje benzine gekocht voor mijn scooter. Het jongetje van de winkel (een schuurtje waar je van alles kan kopen) en ik gaan samen door de formaliteiten. ' how are you?' 'good, how are you?'. Het is een schatje, ongeveer 10 jaar oud en een grote glimlach, hij kent me inmiddels. 'you go swimming in the beach today?' vraagt hij. ' yes, I go swimming in the beach' beaam ik. ' you can see the colour from my skin, no? Is brown', voeg ik vrolijk toe. ' you, chickencolour' zegt hij, ' me I am black'.
Dit compliment was echter nog niks vergeleken bij de aanbidder die ik gisteren achter me aan had lopen.

Bij yoga 's morgens heb ik een duitse fysiotherapeute ontmoet. Leuke vrouw eind veertig. Ze is hier om yogalerares te worden. Ik had wel zin om nu eindelijk een keer uit te gaan in Goa, en wat gebeurt er dan?
Je zit een joimtje te draaien op de hotelkamer van een oudere dame terwijl ze zich opmaakt om weg te gaan.
Op de scooter richting de discotheek rookt ze hem op.
We arriveren om 20:30. Dat klinkt misschien vroeg, maar het tegenovergestelde is waar. Via een gang lopen we een ommuurde binnenplaats op waar harde technobeats klinken. Dit is de vreemdste disco ever. Langs de kant staan indiase vrouwen met hun kroost en wat blanke touristen. Op de rodezanddansvloer staan voornamelijk indiase mannen van middelbare leeftijd complet uit hun dak te gaan, keurig gekleed in een wit overhemd dat over hun buikje spant en met een nette scheiding in het haar. Daarnaast staan wat ravende jongeren, en, zowaar, een echte hippie. Ik moet lang naar hem kijken. Er staat een schoenloze zwembroek dragende oude man met ontbloot bovenlijf. Zijn armen vliegen krachtig en snel omhoog en omlaag alsof hij de lucht door wil knippen. Hij heeft een grote witte krullerige bos haar dat net zo ver rijkt als zijn lange baard. Het is even alsof ik in de freggelgrot ben beland.
Mijn gestaar word echter onderbroken. Een kroatische krishna monnik heeft besloten dat hij de restvan de avond zal wijden aan mij aanbidden.
Hij geeft me prachtige comlimenten en eindigt met ' I do not even want to have sex with you..' Wie het weet mag het zeggen.
Als ik even later zelf ook sta te springen op de beats komt hij naar me toe met een verse bloemenkrans, jasmijn, en hangt het om mijn nek.
Hij heeft het gekocht van een oud vrouwtje dat zich tussen de dansers manouvreert met haar bloemetjes. Om 22:00 stopt opeens alle muziek.
Party is over. Dit is het nieuwe regelement van Goa.
Met mijn duitse vriendin drink ik nog een afzakkertje in een barretje en voor het middernacht is lig ik alweer in mijn bed

almost on the move

daar gaan we dan. Het is gelukt hoor, maandagavond buzz ik naar Bombay (zoals de meeste Indiers de stad nog steeds noemen). Daar arriveer ik rond het middaguur. Dan vertrek ik dinsdag begin van de avond met de trein naar Jaipur, waar ik woensdagmiddag arriveer. Spannend, heb nog geen hotel in Jaipur, maar geleerd van mijn eerste ervaring en ik ben druk op zoek naar accomodatie.
Het vipassana centrum in Jaipur doet de 10-daagse meditatiecursus van 3 tot 14 december. Daar heb ik me zojuist op ingeschreven. Het ziet er bijzonder uit, gelegen in de bergen.
Voor hen die interesse hebben:
http://www.thali.dhamma.org/
Weer iets om naar uit te kijken. De tijd voor deze intensieve soulsearch kan ik mooi benutten om het noorden van India eens wat nauwkeuriger te bekijken.Het schijnt daar veel heftiger te zijn dan het zuiden. Daar ben ik zo langzaamaan wel aan toe, want ik begin te wennen aan de gewoontes hier. Behalve dan dat ik nog steeds geen overtuigende handigheid heb met het kleine en grote emmertje naast het toilet; als ik mijn onderlijf probeer te wassen is meteen alles nat (onderbroek/rok/alibaba-pants), waardoor je op een kilometer afstand al kan zien dat ik net naar de plee ben geweest. Hoewel je dat ook zou kunnen denken als ik na een lange rit van mijn scootertje stap, omdat ik dan ook grote zweetplakken in mij broek heb zitten.
Tja al die nattigheid, het doet me niet veel goed. De afgelopen weken heb ik eruit gezien als de laatste drager van een builenpestepidemie, mijn huid was niet happy met het weer en de viezigheid. Dat gaf me echter een uitstekend excuus om eens flink te investeren in de Indiase aruvedische cosmetische industrie. Tot groot genoegen van het meisje met de slechte huid, werkt het allemaal heel prima, zie ik er weer een stuk zonniger uit, en geniet ik van deze glamourkruiden. Ah bon, tot zover. De hotelboekingensite roept.

Diwali

Het is dinsdag en ik ben nog in Goa. Een treinticket is niet heel eenvoudig te bemachtigen. Het maakt niet veel uit, want ik vermaak me nochthans prima, op een eenvoudige rustige wijze. Begin eindelijk een beetje bij te kleuren en heb al een paar goede films gezien bij mijn favoriete restaurant.
Gisteravond heb ik met Laurens en Indiase vrienden van hem uit de filmbusiness Diwali gevierd, het lichtjesfeest en voor Indiers het nieuwe jaar.
Een van de mannen nam de leiding voor de pudja (ritueel). Er werden verse bloemenkransen, kruiden, zaadjes, pigmenten, heerlijke koekjes en goud geofferd aan de goden, in dit geval Ganesh (met het olifantenhoofd) en Lakshmi (godin voor voorspoed en geld). Allemaal mochten we de goden bewieroken en kregen we een draadje om de pols gebonden (mannen rechts, vrouwen links). De gebeden werden voor Laurens en mij vertaald vanuit het Hindi. Hierna staken we buiten sterretjes en vuurwerk aan en aten we zoetigheden. Wat je aan de goden offert is alleen symbolisch, de koekjes mag je gewoon zelf opeten.
Vanmorgen ben ik weer naar yoga gegaan en ook daar kreeg ik van mijn jonge docent happy diwali-koekjes.
Hij heeft me de routine van de ashram verteld waar ik 10 dagen vipassana meditatie (stilte meditatie) wil doen. Dat wordt nog wat, want je mediteert alleen maar de hele dag en mag anderen niet eens aankijken... Tags:

man in the house

The master of the house is at home, en dat zullen we weten ook. Laurens, de vader van het au-pair gezin waar ik 13 jaar geleden werkte, is gearriveerd en dat betekent drukte. Hij komt net onder de douche vandaan als ik 'thuis' kom.
Ik heb hem al een tijd niet gezien, alleen even kort deze zomer.
Vol afgrijzen staart hij me aan: ' what the fuck happened to you?!' vraagt hij me.
Hij loopt op me af, klopt op het flink gecultiveerde speklaagje op mijn buik en zegt: 'are you fucking pregnant? What happened?'
Een heerlijk begin. Ik gooi de extra kilo's maar op een slecht jaar en besluit dat het t-shirt dat ik zojuist gekocht heb en dat ik trots draag, de komende tijd verbannen wordt naar de bodem van mijn rugzak, te strak.
Gelukkig volg ik elke morgen wel trouw mijn yogales, zodat ik niet gek word.
Mijn keurige leraar ziet eruit als een jonge Deepak Chopra. Hij heeft me een ashram geadviseerd in Jaipur, en daar ga ik heen. Tags: