Pretty Pushkar
Een waterig zonnetje breekt voorzichtig door de wolken, er staat een warme wind en het is heerlijk zacht weer.Twee milkcoffees worden voor me neergezet op hetdakterras van Sai Babahotel. Wat eenheerlijke start van de dag vandaag weer.
Woensdagmiddag heb ikeen rajasthanidansles gevolgd bij een indiase dame thuis. Haar zoon bracht me ernaar toe achter op de motor, met nog 2 andere mannen. We zaten dus met z'n 4-en (3 mannen en ik) op 1 motor (geen zijspan he). Gelukkig zat ik achtraan.
De dansleswas niet makkelijk, maar wel leuk om eens te proberen. Je kunt hier zoveel cursussen volgen, veelal muziek, dans en spirituele zaken. Deze stad leent zich er ook echt voor; er rijden geen auto's, is dus minder lawaai, en er wordt niet gedronken, dus er is geen uitgaansleven. Ideaal klimaat om je eens te richten op je creatieve en sprituele kanten.
Gisteravond een klankschalendemonstratie gekregen in een winkel. Het was bijzonder hoe de winkeleigenaar zijn tijd nam om het een en ander uit te leggen.
Ook heb ik mijn eigen parfum samengesteld, een extatische ervaring voor een geurfreak als ik. In een klein winkeltje dat zich achter 2 luikjes aan de hoofdstraat bevindt, ligt een klein paradijs van glazen flesjes met olieen. Proef na proef maken de jonge parfumier en ik, tot er een geur ontstaat die ons beide bevalt.
Alma Meera doop ik haar. In een glazen flesje met een rood kwastje wordt de geur geschonken. Deze gaat vervolgens in een doosje met een groot gevoel voor dramatiek; rood fluweel dat openvouwt in verschillende richtingen en een goudsatijnen binnenkant prijsgeeft. Het ruikt goed, ook nog aan het einde van de dag. Moi, je suis tres content.
Mijn hindilessen mogen wel weer opgepakt worden. Gelukkig kan ik inmiddels een piepkleine conversatie voeren. Er valt echter nog heel veel te leren voordat ik een solide basis heb, dus ik ga straks lekker op een terras verder oefenen.
leaving Jaipur
2009 is rustig begonnen. De jaarwisseling vierde ik broodnuchter tussen dronken rikshawchauffeurs op het dak van mijn hotel. Vroeg naar bed en vroeg weer opgestaan. Met een beetje hulp van 1 van de jongens in mijn hotel heb ik cadeaupakketjes gemaakt voor daklozen, 40 voor kinderen en 10 voor moeders. De verschillende pakketjes bevatten o.a. tandeborstels, tandpasta, zeep, shampoo, stickers, stuiterballen, belleblaas, haarkammetjes, haarspeldjes, snoepjes, pennen en ballonen. Alles ingepakt in glinsterend metallicpapier met linten en belletjes.
Op 2 januari met mijn rikshawchaffeur en een bundeltje moed de straten op, naar de twee drukste zwerverskruispunten. Beladen met 2 grote tassen liep ik naar de moeders terwijl Ali de kinderen verzamelde bij de stoplichten. Met veel moeite kreeg hij het voor elkaar dat de kinderen naast elkaar op de stoep gingen zitten, met de moeders erachter. Verwacht er niks van, dat is de enige manier om erin te gaan. Deze kinderen hebben helemaal niets, nog geen heel shirt aan hun lijf. Ze grijpen alles wat ze te pakken kunnen krijgen en je kunt het ze niet kwalijk nemen. Verwacht geen dank je wel, ze zijn alleen maar in strijd met elkaar om het meest uit je handen te trekken. Het is overleven hier op straat.
Ik besefte echter niet toen we de eerste helft hier uitgedeeld hadden dat de tweede helft veel lastiger zou worden. Op de grote kruising kwamen meer kinderen dan ik nog pakketjes had, and what a tough crowd. Ze trokken en vochten om het hardst er was geen orde aan te brengen, zelfs niet toen we een blokje om hadden gereden. Maar ik snap het ook zo goed. Uit ijdelheid moet je zoiets niet doen.
Het was een goede start van het nieuwe jaar. De kinderen waar ik eerder met een boog omheen liep omdat ik niet wist hoe ik moest reageren, geef ik nu een aai over hun koppie of ik lach erom dat ze hun net gekregen snoepje verstoppen en om meer vragen. Ik pak het uit hun broekzak en ze moeten enorm lachen. Hun eigen trucjes.
Verder breng ik mijn dagen in Jaipur door met Hindi oefenen, wandelingen door de stad en het park. Soms ontmoet ik nieuwe mensen, daar ga ik mee wat eten, of ik laat ze een paar leuke plekken zien om te winkelen. Het is altijd gezellig, maar ik voel de noodzaak opkomen om verder te gaan, er is nog veel meer te zien. Ik boek een ticket naar Pushkar voor maandag 12 januari. Mijn laatste dagen in Jaipur geniet ik. Ik ga 2 x naar de bioscoop en ben zo verrast door de kwaliteit van de Bollywoodfilms, ze zijn te gek! Ook de cinema zelf is een feestje; luxe, met popcorn en ijs, onderuitzakstoelen en natuurlijk Indiers, die gewoon bellen en praten tijdens de film en hun babies meenemen.
Op zaterdag ga ik samen met Lucy, een engels meisje, winkelen, ze vroeg me advies over winkels en ik neem haar mee naar Sonu's nieuwe plek. Ze kiest een schitterende rode zijden jurk die voor iemand op maat gemaakt is, maar haar perfect past en schitterend staat. Ik zwijmel. Stralend koopt ze hem. We gaan verder de oude ommuurde stad in en ik laat haar mijn favoriete papierwinkeltje zien, waar ze ook schitterend handgemaakt briefpapier koopt. We drinken een sap op straat, en ik voel me trots want kan op het bord de hindiletters lezen, die me vertellen dat onze papayajuice (pepita) 7 rupies kost. Woehoe! Ze neemt om 17:30 de trein.
Als ik 's avonds naar bed toe wil gaan na een laatste drankje met de hoteleigenaar, gaat mjn telefoonwanneer ik de deur van mijn kamer sluit. Sonu. Waar ik ben. Of ik naar de rooftop kom, hij is daar ook. Ik loop weer terug omhoog en samen met wat vrienden is hij net aan een tafeltje aangeschoven. Hij heeft een verrassing voor me als dank voor de foto's die ik heb genomen op het openingsfeestje van zijn nieuwe winkel 1 januari, en dat ik hem weer een klant heb bezorgd. Vol ongeloof kijk ik naar het doorzichtige plastic in mjn handen. ' no, you didn't ! ' Door de verpakking heen zie ik aan het plooiwerk dat de jurk is van vanmorgen. Met de maten die zijn tailor nog van me had heeft hij de schitterende jurk die Lucy kocht voor me laten maken in groene zijde. Hij zit als gegoten.
De volgende morgen sta ik vroeg op, om 8 uur wandel ik door de stad naar mjn favorieten grote rotonde met een plein in het midden.
Op een van de stenen bankjes ga ik zitten met een beker koffie van het kraampje op de hoek.
Wat houd ik toch van deze stad. Voor mijn neus trekken fietsers, scooters, auto's en olifanten voorbij. Zwerfkindjes komen bedelen en spelen. Een hondje eet wat koekjes die ik hem toewerp en gaat dan rustig vlakbij me liggen. Wat eekhoorntjesverzamelen de kruimels die ik in het gras gooi. En rond een uurtje of 1 komt mijn taxichauffeur me ophalen om bij Sonu's winkel te gaan vliegeren. We lunchen ook meteen mee. Met zes mannen zit ik op een kleedje op grote dak. Chappati's op kranten en curries die de vrouwen hebben gemaakt in metalen bakjes. Eten met je handen, lekker vieze vingers.
Mijn laatste dag is heerlijk, zoals ik graag terug zal denken aan Jaipur. Maandag vertrekt mijn bus aan het begin van de middag.
Onwaarschijnlijk maar waar, ik zit naast een superleuke Nederlandse meid uit Amsterdam. Samen vinden we een hotel in Pushkar, en een nieuwe wereld dient zich weer aan. Het is sprokjesachtig mooi in deze heilige stad waar geen auto's mogen komen en waar je geen alcohol mag drinken.
Morgen is het vliegerfestival. Er wordt al weken uitgekeken naar deze dag en elke dag druk geoefend op de dakterrassen. Wat een mooi gezicht, de jongetjes en mannen die ingespannen en uitgelaten rond rennen om hun vliegers zo lang mogelijk in de lucht te houden. India blijft betoveren.
O & N
Het is oudjaarsavond en ik ben weer in Jaipur, mijn inmiddels vertrouwde hotel en posse eromheen. In Udaipur ben ik flink ziek geweest, maar nadat mijn grootste entertainment gedurende 2 dagen het staren naar hoe de verf van de muren bladderde was, heb ik mijn strip super antibiotica ter hand genomen, en op wat buikprobleempjes na ben ik sindsdien weer helemaal de oude. Bijna dan, want op miraculeuze wijze is mijn behoefte aan alcohol vrijwel verdwenen. Heel vreemd.
Udaipur was non the less erg mooi en ik heb de meest onkerstige kerst van mijn leven gehad met een aardige engelse jongen die in Peckham woont (naast de buurt waar ik ooit in Londen woonde). We hebben op een dakterras in de zon een kerstlunch genoten aan de oever van een groot meer, met uitzicht over de stad aan de andere kant van de oever. n de hoek van het restaurant stond een plastic kerstboompje, 1 van de weinige pogingen die ik heb mogen zien in India, erg verfrissend. Hij vertelde dat hij een dag eerder zich een kostuum had laten aanmeten nadat hij een paar biertjes teveel ophad bij de lunch. Nog nooit eerder een pak gedragen hebbend, dacht hij in zijn roes dat het een leuk idee was om een ruitpatroon te nemen, voor pantalon en jasje. Een dag later dacht hij eerder dat hij er uit zag als Rupert the Bear...
Tja, Engelsen en hun bier. Hij vond het niet erg om de kerst weg te zijn, zijn moeder ligt toch met kerst al voor de lunch dronken te slapen voor de tv. Het schijnt normaal te zijn om al voor het ontbijt met wijn te beginnen. The stuff you learn when you're in India.
Wat leren betreft gaat het trouwens lekker, want ik blijk een enthousiast en gemotiveerd student Hindi te zijn. Mijn speakingskills zijn nog erg beperkt, maar het lezen van het schrift gaat al beter. Het is ook zo leuk, en ik ben blij dat ik mjn hersenen weer een beetje aan het werk kan zetten.
Wat vanavond brengt weet ik nog niet. Ik laat me maar weer meevoeren door de stroom van het leven.
no solid plans
Na vipassana ben ik nog 4 dagen in Jaipur gebleven. Door de stad gewandeld, met de Amsterdamse meiden mee shoppen. Even bij Sonu langs enz. Gezellige dagen. Mijn taxichauffeur brengt me donderdagavond naar het station. Hij hangt een grote bloemenkrans om mijn hals, oranje-geel en het ruikt nog zo vers en fris. Een reisbeschermer. Het zal mijn toevlucht worden in de trein, want in de goedkoopste klasse waar ik vertoef ruikt dit verreweg het lekkerst.
ik reis naar Udaipur, daar ben ik nu 3 dagen. Heb de meiden even ontmoet, en een banglassi met ze gedronken. Daar word je heel stoned van. Iets wat ik al heel erg lang niet meer ben geweest, en ook heel erg lang niet meer zal worden, vermoed ik zo. Heb een ranzige foto van de 3 groene yoghurtdrankjes gemaakt, die zal ik nog plaatsen.
Vandaag heb ik een boekje opgepikt in het hotel. ' Hoe leer ik mijzelf Hindi?'
Dat gaat wel redelijk, ben begonnen met het alfabet en vind het superleuk om te studeren. Kan als ik me goed concentreer al enkele woordjes lezen. Het schrift is heel mooi, erg rond en vrouwelijk, een plezier om je in te verdiepen.
Nog even mijn jonge adelijke aanbidder ontmoet voor een kop koffie vanmorgen. Besefte niet dat hij speciaal voor mij helemaal naar Uadipur was gereisd, terwijl ik hem meteen weer wegstuurde, ook een beetje lullig, maar het is inmiddels druk zat voor mij op het mannenfront. Overmorgen ga ik richting Varanasi. Mijn oorspronkelijke plan om terug te gaan naar Goa heb ik gewijzigd vanwege terroristische dreigingen rond de feestdagen. Dat is niet echt ontspannen. De stranden schijnen vol te zijn met politie.
Weet nog niet waar ik zal zijn met de kerst. Wellicht ben ik weer terug in Jaipur. Oud en nieuw heeft ook nog geen contouren aangenomen. Maakt niet uit, er ligt vast wat anders in het verschiet voor mij dan ik tot nu toe heb beraamd. Ik blijf met een open mind doortrekken.
Iedereen in Nederland alvast hele fijne feestdagen gewenst.
Veel shanti en love
vipassana
In een afgelegen gebied bevindt zich de ashram. Een lange oprijlaan brengt ons tot aan de poort. We schrijven ons in en gaan naar onze cellen, zoals de kamertjes genoemd worden. Mannen en vrouwen hebben een eigen gebied, afgescheiden van elkaar. Het terrein is prachtig, paradijselijk bijna. Tussen de groene bomen, roze bloemen- en jasmijnstruiken lopen veel pauwen, er zitten apen op de daken, ik zie eekhoorntjes rennen en er zijn veel bijzondere vogelsoorten die ik nooit eerder heb gezien. Ieder heeft een eigen eenvoudige kamer/huisje met een wc en water met emmer om je te wassen. Het bed is een stalen frame met een MDF-plank erop en een 2 cm dik matrasje. Er hangt een ventilator, 1 peertje voor licht en er is nog een plankje voor je spullen.
Na een kleine maaltijd worden we verwacht in een zaaltje, het is het begin van de avond. Rechts zitten de mannen, links de vrouwen, allen op kussens op de grond. Er komen twee mannetjes binnen die me doen denken aan die 2 oudjes van de muppetshow op het balkonnetje. Gewikkeld in kleurloze sjaals nemen ze plaats op plastic stoelen voor de groep en geven wat instructies over gedragscode en praktische zaken. Een heeft te maken met de dieren op het terrein. 'This is all natural area, you may come across animals like snakes, scorpions or you may hear a roaring lion. When you encouter such an animal, please treat it with compassion. No students have been harmed by any of the animals yet.' YET! hoor ik dit nou goed? Er is geen spoortje humor of spot te bespeuren op zijn gezicht. Zaklamp dus altijd mee in het donker.
de nobele stilte begint. We worden verwacht naar een ander gebouw te gaan voor onze eerste meditatie. Het blijkt de grote zaal te zijn waar we het grootste deel van onze tijd door zullen gaan brengen. Schoentjes natuurlijk uit bij ingang. Via een lange gang die hoekig naar beneden loopt komen de dames de rechter kant van de zaal binnen. De heren komen via een andere gang links binnen. De zaal ligt grotendeels onder de grond, aan de linkerkant zijn wat ramen bovenaan de muren. de zaal is achthoekig, voorin is een nis van 3 meter breed en 2 meter diep. Hier staan 2 stoelen, links een voor de mannenteacher (een man), rechts een voor de vrouwenteacher (een vrouw). Als iedereen zijn toegewezen kussentje heeft gevonden wordt er een cassettebandje gedraaid. Een oude man begint onverstaanbare teksten te chanten en eindigt elke zin in een diepe kreun die klinkt alsof hij met pijn en moeite zijn laatste adem uitblaast. Op de achtergrond klinkt gekuch. 'Wat is dit in godsnaam? Ik ben toch niet bij een of andre malle sekte terechtgekomen he?' Overgave, kijk eerst maar. Het duurt niet lang, we mogen naar onze 'respected cells' om te slapen.
Op mijn bed bekijk ik het programma eens goed, wat gaan we eigenlijk doen?
AM:
4:00 morning wake-up bell
4:30 to 6:30 meditation
6:30 to 7:15 breakfast
8:00 to 9:00 meditation
9:00 to 11:00 meditation
11:00 to 12:00 lunch
12:00 to 1:00 rest
PM:
1:00 to 2:30 meditation
2:30 to 3:30 meditation
3:30 to 5:00 meditation
5:00 to 5:30 tea break
5:30 to 6:00 rest / walking
6:00 to 7:00 meditation
7:00 to 8:30 teacher's discourse
8:30 to 9:00 meditation
9:30 retire to room, light out
Okay, zie ik dit goed? Tien en een half uur mediteren per dag? Op om 4 uur. Oeps.
De eerste dag breekt aan, of eigenlijk, daar is het nog te vroeg voor, er breekt nog niks aan. Ik hoor een gong en sta op, poets mijn tanden, kleed me aan, sla een paar sjaals om en ga naar de grote hal. Twee uur mediteren. We krijgen als instructie om op onze ademhaling te letten van het begin van je neusgaten tot bovenin je neus. Het is moeilijk om stil te zitten en me te concentreren.
Ontbijt, een stevig hap van kiemen, pap, brood en chai. Nogal heftig voor iemand die leeft op een dieet van koffie, vers fruit en alcohol. Met een volle buik vul ik later het emmertje in mijn badkamer met koud water, er is geen warm.
De rest van de dag moeten we ons blijven richten op hetzelfde gebiedje rond onze neus en concentreren op sensaties. Het is dezelfde stem die ons instructies geeft via cassettebandjes, afwisselend in Hindi en Engels. Hij spreekt de woorden uit met onwaarschjinlijke lange en lage uitzangen aan het eind. ' Staaaaaart agaiaiaiaiaiaiaiaiain'
Mocht het nu zo zijn dat je je eigen normale ademhaling niet voelt, dan mag je een paar keer wat krachtiger ademenen, maar niet zo hard dat je buur er last van heeft. Een opvallende aanbeveling, want ik zou veel liever wat geadem horen dan het lawaai dat ik nu moet aanhoren. Onafgebroken worden er door zowel de mannen als de vrouwen scheten en boeren gelaten. Er zijn in totaal zo'n 90 mensen, 55 mannen (70% indiaas, 30% westers) en 35 vrouwen (50% indiaas, 50% westers) schat ik.
Nog nooit in mjin leven heb ik zoiets gehoord. Ik ben ervan overtuigd dat er geen scheet of boer gelaten meer kan worden die ik nu nog niet heb gehoord. In 10 dagen tijd hoor ik meer dan 5000 scheten, harde, zachte, 3-voudige, natte, langdurige, knetterscheten. Ook het geboer is bijzonder, een man maakt er een 'ohm' van, een ander klinkt alsof hij staat te kotsen, weer een ander laat 2 luide achter elkaar. Het is eindeloos. Wat erg, gelukkig is de ventilatie goed en het plafond hoog.
Daarnaast wordt er natuurljik eindeloos gehoest, gekucht, en gerochelt. Het is een ware bacillotheek hier, wat een kwaaltjes allemaal. Het is moeilijk om me te concentreren en mijn geest dwaalt continue af, so much for meditation.
Dit is echter peanuts vergeleken bij mjin lichamelijke strijd. Het is dag 1 en rond een uur of zes weet ik van gekte niet meer hoe ik moet zitten. Zijn er nog andere manier om mijn lichaam op een plat kussen te zetten? Alles doet pijn. Om zeven uur gaan de engelstaligen naar een andere ruimte en daar krijgen we een video te zien op een oude tv. Onder het antieke apparaat hangt een bordje: ' Please don't point your feet in the direction of the teacher or television.Thank you. Be happy.'
Dan krijgen we eindelijk de man te zien die bij de stem hoort, Goenka. Dit kan niet waar zijn, het moet ee soort ultieme verbeterde vorm zijn van creatief met kurk waarnaar we kijken. Tegen een kale muur zitten een man met lekkere hamsterwangen en een vrouw met een hele dikke bril die eruit ziet als Thea (van Theo). Zij zal gedurende alle lessen nooit geluid maken, wat ze er doet wordt me nooit duidelijk. Er wordt ingezoomd op Goenka. 'the first day is over, 9 more days to go' zegt hij met zijn zware langzame weloverwogen stem.
Hij blijkt leuk, echt leuk, charismatisch en wijs. Hij hamert er maar steeds op dat dit geen religieuze beweging is of een sekte, houd vooral je eigen geloof aan, dit is buddhisme. Met mooie verhalen begint hij uit te leggen wat we doen. Ik volg zijn relaas kritisch, maar merk dat ik het met hem eens ben en vind het inspirerend hoe hij in het leven staat.
De tweede dag verdwijnt mijn enthousiasme echter al snel, wat een godvergeten pijn doet dit zeg. Dat zitten op je gat de hele dag, het is niet te houden, mijn bovenrug, ooooooohhhh, mijn benen, wat een helse pijn. 'ben ik gvd helemaal gek geworden dat ik mezelf hierdoor heen duw om een potje naar mijn neus te staren?' Rete chagarijnig kijk ‘s avonds naar de video, maar Goenka weet me toch weer te inspireren.
De derde dag mogen we alleen nog maar concentreren op een klein gebiedje op onze bovenlip, 10 ½ uur lang. Weer denk ik gek te worden.
Op de vierde dag gaan we ons richten op het volledige lichaam, sensaties voelen, prikkels. Een extra moeilijkheid wordt geintroduceerd, 3 x daags mogen we gedurende een uur helemaal niet bewegen of onze ogen opendoen terwijl we in kleermakerszit zitten. Mijn ogen deed ik sowieso al niet open, maar bewegen was noodzakelijk. Bij de eerste zitting neem ik met brandende tranen afscheid van mijn afgeknelde, afstervende rechterbeen. Dit komt nooit meer goed, vaarwel.
Het blijkt een dagelijks terugkerende marteling te worden. Het idee erachter is dat je op ervaringsniveau leert dat alles komt en gaat, zowel plezierige als onplezierige prikkels. Wanneer je deze leert te zien voor wat ze zijn, zaken van voorbijgaande aard, hoef je niet te reageren en breek je los van het gedragspatroon van heftige verlangens (craving) en aversie/haat (aversion). Deze logica alleen op intellectueel nievau begrijpen is niet genoeg. Juist je zogenaamde onderbewuste, dat je door je bewustzijn van sensaties nu wakker maakt, leert op ervaringsniveau dat alles arriveert om weer te verdwijnen. Alles in het leven is onderhevig aan continue verandering. Door je geest gebalanceerd en rustig te houden en de prikkels (fijn of naar) te zien voor wat ze zijn, kom je uit je vastgeroeste wijze van reageren op lichamelijke sensaties van genot of pijn en reageer je niet met verlangen naar meer of haat en woede vanwege onplezierigheid.
Ik begrijp het, voel het, houd mijn geest zo kalm als ik kan, maar worstel enorm met alle pijnljike plekken, oude reactiepatronen die aan de oppervlakte komen. Daarnaast kan ik uiteindelijk 10 dagen niet naar de plee, volledig psychosomatisch geconstipeerd, en ook nog echt fysiek, vanwege het heerlijk gezonde, maar nogal verstoppende vetloze vegetarische eten. Het is overigens ook niet echt een gezellige bedoeling in de eetzaal. Met mijn gezicht naar een blinde muur kauw ik vol bewustzijn tot mijn aluminium dienblad leeg is. Bij de afwasbakken hangt een bordje met het verzoek om niet te spugen of je neus te reinigen in de wasbak. Gelukkig.
De laatste dagen blijven zwaar, maar de pijn wordt minder en ik voel ook vaak verlichting. Afleiding blijft lastig, zeker als ik vlakbij mij een doffe klap hoor, 'auw' en wat later iemand weglopen. Ogen mogen niet open.
Als de tiende dag is aangebroken en we allemaal weer mogen praten is de ontlading heerlijk. Wat een opluchting en wat bijzonder dat we dit toch allemaal hebben afgemaakt. De video's ‘s avonds waren super inspirerend en de lessen die ik heb geleerd waren zeker de moeite waard. Je bent zo veel sterker dan je denkt.
Ik blijk niet de enige geconstipeerde dame te zijn. Om me heen zijn meer vrouwen met dezelfde klachten. Marleen heeft echter een andere ervaring. Na 5 dagen constipatie zit ze al een tijd lang stil tijdens de moeilijke 1-uurs sessie, als ze opeens haar darmen voelt borrelen. Ze wil opstaan om naar het toilet te rennen, maar haar benen slapen nog. Ze valt om, opzij. Wat later hinkt ze alsnog weg. Een mysterie opgelost.
Iedereen vond het zo zwaar, maar ook zo bijzonder en de moeite waard. Met een licht en open gevoel verlaten we op de 11e dag de ashram. Klaar om de wereld weer in te stappen met een frisse blik en liefdevol hart.
nog even dit
Voor hen die dit aangaat:
ik heb een nieuw telefoonnummer, een voor Rajasthan.
Sommigen hebben mijn sms ontvangen anderen niet. Ik kan al een ruime week geen sms-en ontvangen per mobiel uit Nederland. Na de 14de ben ik weer bereikbaar, wanneer ik een bericht ontvang, zal ik reageren, dan weet je dat het is aangekomen.
nog even uit mijn bol
Gisteravond heb ik kunnen genieten van mijn eerste indiase feest. Op het dakterras van mijn hotel vierde de eigenaar zijn verjaardag, heel uitbundig.
Een dj draaide een luide mix van westerse en hindi muziek. De gasten waren voornamelijk Indiers. Iedereen had zijn best gedaan om er mooi uit te zien. Als cadeau voor de jarige werden heel veel bloemstukken gegeven. Ik had een doos met handgemaakte zoetigheden mee. Mijn taxichauffeur Ali zag er prachitg uit en tres indien in een zwart glitterkostuum met een blauwe glitterblouse. Een Zwitsers meisje dat ik de avond ervoor had ontmoet had haar prachtige indiase 3-pieces aan die we samen hadden gekocht. Zelf droeg ik mijn nieuwe blauw-witte jurk en werd later door Sonu behangen met een prachtige wit-goude ketting met pareltjes, als dank dat ik weer een klant had meegenomen. Te lief.
Toen de eerste hindihit gespeeld werd sprong Ali enthousiast op en begon zo vurig en energiek te dansen dat menig bollywoodster er nog wat van kan leren. Een minuut later wed hij vergezeld door nog twee topdansers, het werd en ware show.
Natuurlijk mocht ik niet blijven zitten en het duurde niet lang voor de dansvloer helemaal vol stond met uitbundige dansers. Pas na 22:00 werd het heerlijke eten geserveerd. Schalen vol met indiase gerechten; dahl, palak paneer, chapati's, naan, raita enz. enz. De keuken van het hotel is heel goed. Zoetigheid vooraf.
Rond twee uur ging ik slapen.
Vandaag door de stad gewandeld, businesscards laten printen en nog meer gewandeld. Ook maar een stevig vest gekocht, want het gaat koud worden hier in het noorden.
Morgen ga ik naar de ashram, 4 december begint de stiltemeditatie. Ik ben dan op geen enkele wijze bereikbaar, dus geen rare dingen doen daar in Holland s.v.p..
Vanaf de 14e is er kans op een verslag.
second thoughts
Ben weer terug in Jaipur. Samen met Clare uit Australie de 14 uur durende treinreis gemaakt. Het was weer heerlijk, schone lakens, goede bedden, maar dat kostte wel wat moeite.
In eerste instantie deelden we samen 1 bed, omdat er niet meer plaats was. De conducteur heeft ons later naar een andere coupe gebracht, bij zijn familie.
Al kende ik Clare pas een dag en was haar reden van vertrek triest (haar opa ligt op sterven), we hebben een hele leuk reis gehad samen. Niet in de laatste plaats omdat zij even blond is als ik, en we gierend van het lachen ervaringen konden uitwissellen.
We waren nog niet begonnen of een sms zette mijn verhaal kracht bij. De knappe jongeling van adel die besloten heeft zijn leven te wijden in devotie aan mij stuurt me een sms. Voor de duidelijkheid, ik heb slechts 10 minuten met hem gepraat in een hotel in Mandawa. Hij schrijft dat hij van me houdt 'it's serious, believe on me'. We komen niet meer bij, maar toch is het wel weer vervelend. Nadat ik hem heb duidelijk gemaakt dat hij zijn aandacht nu toch echt op andere dingen moet gaan richten, vertelt Clare me hoe ze in Marokko uit een restaurant gesmokkeld moest worden, omdat de pleuris uitbrak tussen 2 mannen die allebei een flnke affectie voor haar hadden. De hele situatie werd nogal aggressief.
Eindeloos lijken onze verhalen wel, we blijven kletsen, totdat ik weer een sms krijg.
Van een van de hoteleigenaren waar we net vandaan komen. In schaamte trek ik de shawl, die ik net van hem heb gekregen over mijn hoofd. Hikkend van het lachen geef ik mijn mobieltje aan Clare.
Ze komt ook niet meer bij.
Hij bedankt me voor het gezelschap, hoopt dat alles goed gaat in de treinen vraagt of ik zijn second girlfriend wil worden. SECOND!. Ik kom niet meer bij, hij schrijft dat hij de moed niet had om het me eerder te vragen en zich ook niet op wilde dringen zoals andere Indiers, maar toch...
Wat heerlijk dat ik het kan delen met deze leuke meid.
Op het station worden we opgehaald door mijn vaste rikshawchauffeur Ali. Met een grote glimlach komt hij ons ophalen in alle vroegte. We spreken af om elkaar om 10 uur 's morgens weer te ontmoeten om te shoppen, Clare wil kerstinkopen doen, en ik heb nooit zoveel excuses nodig om te shoppen.
Ze brengt me naar de mooiste winkel die ik tot nu toe in India heb gezien. 's Middags gaat ze naar het vliegveld en ik weer naarhet hotel.
Vanavond is er een feest op het dakterras vanhet hotel, mijn eerste feestje in India.
Nog 2 dagen en dan begint de stilte.