leaving India

Afgelopen weekend ben ik op weg naar Delhi nog 1 maal gestopt in Jaipur, het lag op mijn route naar het noorden. Vrijdag t/m zondag verbleef ik in mijn thuishotel. Als familie werd ik ontvangen. Na het weekend ga ik per trein naar Delhi, waar ik mijn laatste dagen in India vertoef. Ik loop gesluierd door de islamitische wijken en bezoek de Jama Masjid, de grootste moskee van India. Wat hangt er een vredige sfeer hier. Ik moet er behoorlijk geacclimatiseerd uitzien, want ik ben de enige Westerse vrouw die niet een rare soepjurk over haar kleren aanhoeft. Misschien komt het omdat ik zo graag groen draag, de kleur van de islam. Ik blijf een uur op het plein van de moskee zitten. Als ik buiten mijn slippers weer aantrek vraagt een oude moslim in het Hindi aan me of ik een echte Arabische vrouw ben. India blijft me verbazen, zelfs op mijn laatste dagen hier.

Relaxed loop ik donderdag door de straten van Pahar ganj, een drukke bazaarwijk; ik vlieg toch pas op zaterdag. Ik koop een lonely planet, laat een simpele reisjurk op maat maken die ik vrijdag op kan halen en check mijn email voor het eerst in dagen. Ook bevestig ik even mijn vlucht, dat schijnt nog wel eens handig te zijn.

Als ik uit wil loggen van de bevestigingssite valt mijn oog op een woord rechtsboven aan de pagina: friday. FRIDAY?!?! FRIDAY?!!?!?!?!? What the fuck!!!! Friday! Ik heb in al mijn relaxtheid niet onthouden op welke dag ik mijn vlucht naar Kathmandu heb geboekt en zie op de valreep dat ik morgenochtend om 09:00 uur al op de luchthaven moet zijn. AAAAAHHHHHH!!!!! Wat is dat nou? Een vriend van mij zou me morgen nog op komen zoeken om gedag te zeggen, mijn jurk ligt bij de tailor, mijn tas is nog niet gepakt, en dit kan toch niet al mijn laatste avond in Inidia zijn? Maar dat is het wel.

Als de wiedeweerga ga ik naar de tailor die onder druk mijn jurk snel afzoomt, ik bel mijn vriend op en spendeer mijn laatste avond alleen op mijn hotelkamer met een glaasje bier en een verdrietig gemoed. Ik krijg geen hap door mijn keel en slaap de hele nacht niet. Op de luchthaven bel ik nog even een laatste keer mijn vrienden uit India en vertrek, Kathmandu, Nepal.

Ben hier gisteren aan gekomen, een hotel gevonden en wat rondgewandeld. 's Avonds hoorde ik live muziek naast mijn hotel, dus ik heb 2 cocktails gedronken en genoten van de nieuwe atmosfeer. Nepalipeople zijn veel cooler dan Indiers. Wat ruiger, alternatiever en zonder scheiding in hun haar. Het is lang geleden dat ik een donkere kroeg heb bezocht met alleen maar jonge coole mensen en harde muziek.

Toch voel ik me eenzaam als ik 's avonds naar bed ga. Het is koud hier (geen verwarming) en ik mis India. Ik slaap wederom niet goed. Wat ben ik toch een sentimentele muts.

Rajput women

Mijn laatste week in Jodhpur wordt ik verrast door een aanbod van papa Singh. Hij heeft in een tempel een kunstenaar gevonden die traditionele Indiase miniatuurschilderijen maakt en heeft met hem aangepapt. Mijn houtavontuur liep niet echt, maar mnr Singh wil me niet met lege handen Jodhpur zien verlaten, dus heeft de tempelman gevraagd of ik les van hem kan krijgen.

Mnr Singh vraagt of ik het leuk zou vinden en brengt me dan 's morgens op de motor naar de tempel, want ik zeg natuurlijk ja. Of ik wel even als een indiase vrouw in gazellezit wil zitten, want ik moet me gewoon als een indiase gedragen in zijn familie. In de tempel ontmoet ik meneer Sharma, een klein, magere man met een zacht en jong gezicht. Hij woont met zijn familie in de tempel. Ik krijg drie ochtenden lang les van deze geduldige lieve man, kostenloos. Wat is het heerlijk rustig in deze tempel. Met waterverf en een miniscuul kwastje leer ik indiase tekeningen te kopieren. Zijn vrouw brengt ons af en toe water en thee.

Ondertussen ben ik kind aan huis bij de familie Singh en word ik meegetroond naar een bruiloftsdiner (2 x). De vrouwen nemen me steeds meer in vertrouwen en ik krijg een ongewone blik achter de schermen van een echte Rajput familie. De Rajputs zijn een clan uit Rajasthan en behoren tot de strijderskaste (warriors). Ze staan bekend om hun geweldadige en heldhaftige verleden en de brute wijze waarop ze zichzelf en hun vrouwen offerden in oorlogstijden als de vijand op het punt van overwinnen stond.Als echte Rajhput trouw je alleen binnen je eigen kaste en de meiden Singh staat eenzelfde lot te wachten. Ze zijn erg gespannen over een huwelijk en maken zich zorgen over de toekomst. Teena is 27 en Sonu is 24, ze zijn al oud. De meiden zijn echter overgeleverd aan vaders inspanningen om een geschikte man te vinden, want hij alleen bepaald met wie ze trouwen. Ja, en de tegenpartij natuurlijk.

Als je als meisje geboren wordt is een huwelijk niet bepaald gunstig voor je familie. In de Rajputclan wordt nog steeds gevraagd om een dowry (weet niet of ik het goed spel), oftewel bruidsschat. De familie van het meisje geeft haar aanstaande schoonfamilie een som geld en/of andere cadeau's. Dit is een huwelijksvoorwaarde die zeer extreme vormen aan kan nemen. Sommige families hebben een hele lijst van zaken die ze willen hebben in ruil voor het in huis nemen van de aanstaande echtgenote; wasmachine, breedbeeldtelevisie, koelkast etc.

Er zijn gevallen bekend van mannen die alleen trouwen voor de bruidsschat, het meisje vermoorden en zo naar de volgende gaan en dit meerdere keren herhalen.

Ook worden nog steeds babymeisjes verdronken door de vader omdat de familie zich de kosten van een meisje niet kan veroorloven. Needless to say dat de meisjes van mr Singh bang zijn. Ze hebben nog nooit een vriendje gehad en komen ook nooit alleen op straat. Zijn vrijwel opgesloten in hun huis en mogen van hun vader ook niet mij opzoeken in mijn hotel.

De oudste ziet het leven af en toe ook niet meer zitten. Moederlief is een stuk vrijer van opvatting dan vader, maar gehoorzaamt hem, want dat doen Indiase vrouwen nu eenmaal. ' what can I do?'

Het leven is niet makkelijk voor deze vrouwen, als ze vrij willen breken zullen ze niet alleen door hun kaste worden verstoten, maar ook door hun eigen familie.

Bahut accha

Gistermiddag, woensdag, besloot ik eens om mezelf te verwennen met een veilige doch erg ontouristische optie voor de lunch, en tevens ontbijt. Rondom mijn hotel, dat naast het treinstation ligt, zijn een heleboel kleine eetplekken te vinden die thali's serveren, allerlei verschillendecurry's en groentendie op een aluminium bord worden geserveerd. Ik besloot een restaurantje te nemen dat in een achterstraatje lag, maar heel vol was. De thali kost daar 55 rupies, iets duurder dan op andere plekken, maar nog steeds onder 1 euro.

Ik kreeg 4 kleine metalen bakjes, vooreen derde gevuld met verschillende gerechten, wat rauwe ui, rettich en 2 chapatti's (plat pannenkoekje). 'Is dit alles voor 55 rupies?' dacht ik. Ik begin maar. Zie dat de mannen tegenover me ook papardum hebben en vraag er ook 1, altijd achterdochtig dat je als tourist misschien minder krijgt. Heel, heel stom gedacht, want het volgende half uur wordt elk bakje dat ook maar enigzins leeg dreigt te geraken direct bijgevuld door en vlijtige ober op blote voeten. Er werkenin dit kleine etablissement met 9 tafeltjes4 mannen in de bediening die er alles aan doen om je niet hongerig te laten gaan.

Ik weet gelukkig de rijst af te houden, want ik zit al behoorlijk vol na 7 bakjes verschillende groentecurry's. Een van de heren bediening moet echter ondekt hebben dat er nog ergens een klein stukje van mijn maag niet volledig gespannen staat en legt een 5de chapatti op mijn schaal. Potverdikkie, ik doe erg mijn best, maar moet toch een beetje laten liggen.

Verontwaardigd wordt mijn bord uiteindelijk opgehaald. Niet alles opgegeten? Afin, ik was mijn handen en ga terug naar mijn luxe resort op het dak.

Vandaag wil ik weer mijn ontbijt, lunch en diner samenvoegen in 1 maaltijd, en ik ga terug naar mijn thaliplekje. Het restaurantje is vol, maar er wordt iemand van een bank geveegd en ik mag op dezelfde plek als gisteren plaatsnemen. Midden in de zaak, maar ook naast de keuken. Ik kan de verleiding niet weerstaan en loop met mijn camera naar de ingang. Naast een vuur zit een omvangrijke man chapatti's te bakken. Twee andere jongens manen me naar binnen te komen. Ze koken allemaal op de grond.

Ik ga weer zitten en krijg meteen een schaal met 3 verschillende sapji's (groenten), dahl en chapatti. Lekker, als een goed Indier gebruik ik alleen mijn rechterhand om de groente in mijn chappati te vouwen en links alleen om de dahl met een lepelnaar binnen te gieten.

Gaat overigens niet gemakkeljik, met links lepelen. De eigenaar zorgt dat ik niks tekort kom, en brengt me een zoete specialiteit, 'marhawari dessert'. Een gevuld pannekoekje overgiet hij met wat olie en dan kruimelt hij er brokken gele sugarcane overheen, midden op mijn bord. Spannend hoor, maar eerst mijn groente, straks komt die zoetigheid wel. Ik weet vandaag gelukkig het aantal chapatti's beter te reguleren, en het lukt me om niet meer dan 3 op mijn bord te krijgen. Ondertussen loopt de eigenaar steeds langs en wijst op mijn toetje. Het wordt me niet duidelijk wat hij nou wil, ik zeg hem dat ik het straks eet. Als hij de derde keer langs loopt stroopt hij zijn mouw op en duwt zijn hele hand in mijn desert, hij begint het eens even flnk te kneden, zodat ik er nu eindeljik eens van kan genieten. Eerlijk is eerlijk, het smaakt heel lekker. Ik laat de helft staan voor later, heb nog wel ruimte in mijn maag door mijn chapattibesparing.Onverwacht wordt er rijst op mijn schaal geschept, en komt een andere jongen met een hand vol gekruide chips langs, die naast de rijst belanden. Ohoh, ik wil niet weer ondankbaar lijken en verwend, door mijn eten te laten staan. Dit wordt nog een flnk karwei.

Om mij heen zie ik de mannen naar me staren, ze lachen, niet op een vervelende manier, maar het zal vast grappig zijn om mij te zien. Ik vermoed dat ze iets tegen elkaar zeggen als: ' haha, moet je die vrouw zien, ze vindt het vast heel lekker, want de curry endahl loopt van haar neushelemaal tothet puntje vanhaar kin.' En kijkend naar de handen van de mannen, die overigens gewoon doorboeren tijdens het eten, ook: ' Ze mag trouwens nog wel even oefenen, moet je haar handen zien, haar vingers zitten helemaal onder het eten tot aan haar zwemvliezen.' (hoe heet dat stuk tussen je vingers?). De meeste mannen hebben alleen vieze vingertoppen, een niveau dat ik nog lang niet bereikt heb.

Het maakt me niet uit. Ik voel me de koning te rijk hier tussen de Indiers in dit kleine eettentje met al die heerlijke gerechten en verbaasde gezichten. Tot slot wordt er nog een extra brok gele suiker neergelegd, 'no thank you, really.' Maar er is geen discussie mogelijk. Met een glimlach zegt de jongen: 'thora', een beetje. Ze lijken m'n oma wel.

Als ik mijn handen na het eten ga wassen bij een klein kraantje staat de hele bediening, 4man, over elkaar heen gehangen achter me naar me te staren. Ze checken mijn gezicht en vragen of het lekker was. 'you like Marhawari food?' ,v raagt een klant ter verduidelijking. 'ha', antwoord ik, 'yeh bahut accha hai.' (ja, het is heel goed).

I'm okay

Wat een lieve reacties krijg ik allemaal op mijn vorige post. Ik red me wel hoor jongens! Heb vanmorgen een medewerker van het hotel mijn kamertje eens flink laten vegen en daarna boenen, een schone handdoek gevraagd, mijn was laten doen en alles netjes opgeruimd. Nu gaat het weer. Het blijft stinken in de wc's, maar gelukkig mag ik het toilet van het aangrenzende restaurant gebruiken. De obers daar zijn heel vriendlijk voor me; toen ik gisteren een gin-7-up (tonic is een zeldzaam goed) bestelde liep de ober helemaal met me mee naar mjin dakkamer, om me vervolgens daar vanboven de drankwinkel te wijzen, waar ik voor een schijntje een hele fles kan kopen. De man kan het geld goed gebruiken (ook van de mogelijke fooi), maar begrijpt dat dat voor mij ook geldt, waarom zou zo'n westers meisje anders in zo'n arm hotel zitten? Lief toch, ik merk steeds weer dat het vooral de arme mensen zijn die het meeste geven, delen en gastvrij zijn. Het is me nu al meerdere malen overkomen dat mensen met geen draad aan hun lijf me wilden helpen en geen fooi of geld wilden aannemen. Of dat iemand me korting geeft, achteraf, zonder dat ik er om heb gevraagd.

Ja, overwegend vind ik India schitterend.

moody days

Tussen alle heerlijke dagen, ontspannen ontmoetingen en goede maaltijden door zijn er natuurlijk ook dagen als gisteren. De dagen voordat ik ongesteld moet worden en mezelf vervloek voor het feit dat ik vind dat ik het leven ook op zijn allerbasics moet kunnen waarderen. Me afvraag waarom ik in godsnaam dacht dat het een goed idee was om in het goedkoopste hotel van de stad te gaan slapen, waar ik niet zonder schoenen durf te lopen en 2 toiletten en 2 douches deel met 40 indiase mannen, gatverdamme. In de douche was ik me met een emmertje water en ik ben haast panisch als ik mijn evenwicht verlies en bijna tegen de smerige muur aan val.
Als ik de stad in ga voor een lunch bestel ik een thali (bestaande uit allemaal verschillende schaaltjes indiase gerechten) en die valt zo vies tegen dat ik hem na een paar happen geergerd laat staan. Ja, mijn humeur is net zo charmant op dit moment als mijn gezicht dat op donder staat.

Ik besluit naar mijn no-failure favoriete restaurantje te gaan, en bestel iets dat onder het kopje 'groente' staat, omdat ik wat lichts wil na alle maaltijden van mevrouw Singh. De eigenaar kan me niet uitleggen wat het is, en we begrijpen elkaar niet zo waanzinnig vandaag.

Ik krijg een erg vette ondefinieerbare curry voorgeschoteld waarin geen groente te vinden is. Grrr, mijn humeur heeft zojuist een dieptepunt bereikt. Zo gaat het de rest van de dag door. Echt een pre-period dag.

Zulke dagen horen er ook bij. Aan het eind van de dag pikt een kunstmagazine me weer een beetje op. Ik slaap slecht op mijn harde houten bed waar ik te lang voor ben, maar sta desondanks best goed op. Doe wat ochtendgymnastiek, waag me in de doucheruimte, was mijn haar en ga even langs bij meneer Singh . Hij neemt me mee naar het huis van een woodcarver. Het mannetje is te oud om nog te werken, maar het is leuk om te zien wat hij eerder heeft gemaakt.

Nu eerst maar eens ontbijten.

Food and pictures

Gisteravond na mijn internetsessie naar 'huis' gelopen. Sommige stukken langzaam (dan zijn er vele mooie kraampjes en winkeltjes), andere stukken snel (dan probeer je in 1 stuk aan de overkant van een knetterdrukke verkeersrotonde te komen, waar geen wegmarkeringen, voetgangerspaden, zebra's of verkeerslichten zijn). Ik had trek in wat lekkers en staarde wat naar het hindi dat op de muur van een klein eettentje geverfd was. De straten in de oude stad zijn heel smal, ongeloveljk druk en van begin tot einde vol met winkeltjes, elk zo'n anderhalve meter breed (max) en van onder tot boven volgestauwd met specerijen, of aluminiumwerk, of speelgoed of sari's, of van alles en nog wat. Deze winkeltjes worden afgewisseld met eettentjes, meestal een plank voor zo'n kleine ruimte of een gaskokertje ergens op de stenen vloer (die vaak een stuk hoger is dan de straat) waar een grote pan met olie staat en er kruidige hartigheden worden gebakken of heerlijke zoete creaties uitdruipen van het suikerwater.

Bij een winketlje met hartige baksels stond ik dus te staren. ' wat zal ik in godsnaam nemen van deze dingen? Ik heb geen idee wat het is, en al kan ik de letters lezen, ik weet niet wat het inhoudt.' Onvermijdelijk komt meteen een jongen op me af die zijn best doet op zijn indiaas. ' yes!', zegt hij, ' what you want?' Indiase mannen zeggen dat heel bazig, bijna als een wat-mot-je?, maar willen eigenlijk vriendelijk zijn. Ik besloot maar iets te nemen wat hij me aanbeval. In een bakje gemaakt van gedroogde bananenbladeren wordt met de hand een soort vogelnestje gebroken, waar overheen rode groentecury wordt geschept, een groen sausje, en nog wat yoghurt.

Nou, LEkker, LEkker! Potverdorie, ik heb geluk vandaag. Na deze snack loop ik verder langs een restaurantje (geen ramen, stalen tafels, alleen mannen, maar wel schoon) waar ik vanmorgen de lekkerste lassie ooit gedronken heb. Het was een glas met zoete yoghurt (lassi), saffraan, rozijnen, cashewnoten, pistache en een dikke klodder room (of boter, daar wil ik vanaf zijn). Nu besloot ik weer even naar binnen te gaan. De eigenaar was blij me te zien 'namaskar madam' (respectvolle wijze van groeten). Weer heb ik me maar iets onbekends voor laten schotelen, en zo genoten, een kleine curry met 2 roti, heet, vers uit de tandoor.

In het hotel aangekomen heb ik nog een biertje gedronken en de rekening betaald. Ik verhuis immers naar een nieuw bed. Wederom merk ik dat ondanks de pakketjes die ik naar huisgestuurd heb, het wel erg druk en gezellig in mijn backpack is geworden. De dames rokken en jurken zijn een grote groep geworden, die ik met pijn in mijn hart maar beter snel kan opbreken, want ik sjouw me een breuk.

Mijn nieuwe hotel kost een schijntje. Na een extravagante december wel eventjes goed, zo kan ik wat geld sparen, om de balans weer even geljk te trekken. Ik heb een kamertje op het dak, 2 bij 3 meter, een bed en een tafel, c'est tout. Het is zo simpel en kaal dat het me een rustig en helder gevoel geeft. De wc is een verdieping lager, daar is ook ergens een douche. De structuur van het gebouw is open, de gangen kijken uit op een restaurantje op de binnenplaats.

Het hotel ligt schuintegenover het treinstation, lekker druk en vol leven in deze buurt. Het wordt tijd om de familie Singh op te bellen, want ik heb zo'n vermoeden dat de meiden nieuwsgierig zijn.

Meneer Singh neemt op. Hij vertelt me dat zijn vrouw het juist over me had en me mist. Of ik alsjeblieft mijn koffie niet in het hotel wil nuttigen maar bij mama. 'accha' (hindi voor goed/ok). Mama is erg blij me te zien. 'i was missing you. Not because I think of you, but from my heart.' Probeer maar eens niet ontroert te raken van deze mensen, ze zijn zo lief. De dochters werken nog. Wat ik als ontbijt heb gehad vraagt mama. Ik ben zo'n slechte leugenaar, dus biecht op dat ik nog niet ontbeten heb, de consequenties van mijn eerlijkheid beseffende.

Binnen een minuut staat ze verse paranthas (platte tarwebroden) voor me te bakken en wordt de ontbijtgroente opgewarmd. Tegenstrubbelen heeft geen zin ' no formalities!'

Ik laat meneer en mevrouw Singh de foto's alvast zien, maar stop ze daarna weer in mijn tas om ze zelf later aan de meiden te kunnen geven.

Het ontbijt is weer zo lekker, en vers en met liefde bereid. Bij elke hap vraagt moeder me hoe het smaakt. Ze geeft eerlijk toe dat ze het wel zo prettig vindt als haar tijds- en energieinspanning gewaardeerd worden, en dat haar man (hij probeert het uit te leggen), daarin nog wel eens te kort schiet. Ook haar dochters zouden wel eens wat meer mogen helpen in het huishouden, maar ja, wat kan ze eraan veranderen? Ze is ondertussen gek op haar kinderen hoor. Vanmorgen heeft ze weer eens een potje flink lopen grienen vertelt papa, want ze mist haar zoon, die voor werk naar Udaipur is.

Ik spreek af dat ik om drie uur weer terugkom, om de foto's aan de meiden te geven. Dan heb ik nu nog even tijd om anderhalf uur lekker weg te dromen in wat interieur- en kunstmagazines die ik gisteren heb gekocht. Als ik me even verloren voel is dat een heerljke pick-me-up. Toen ik met de grote stapel uit de kiosk liep zat ik nog zo met mijn hoofd in interieurs, fotografie, architectuur en kunst dat ik bijna over een koe struikelde, die ik aanzag vooor een hond. Was even vergeten waar ik ook alweer was...

looking for wood and people

Het is vrijdag, begin van de avond. In een internetcafeetje ergens hoog boven de straat hoor ik de auto's onder me toeteren en wat indiase muziek van een mede-internetter. Ik ben in Jodhpur aangekomen, afgelopen dinsdag met de bus. Jodhpur wordt de blauwe stad genoemd en dat is goed te begrijpen. In de oude stad, waar mijn huidige hotel ligt, zijn alle huizen geschilderd in een lichtblauwe heldere kleur. Mijn hotel zou een prima uitvalsbasis zijn geweest, ware het niet dat de eigenaar woensdagochtend overleden is, en het daarom continue vol is met rouwende mensen, en er geen koffie wordt geserveerd (of iets anders, for that matter). Vanmiddag heb een prachtig alternatief gevonden, heel betaaalbaar, midden in de stad, en geen toerist te vinden, alleen maar indiers, en een gedeelde douche en toilet. Voor alles een eerste keer.

Ik ben naar Jodhpur gekomen omdat ik hoorde dat dit DE plek is in India voor houtbewerking. Een aannemer die werkte in de tuin van mijn vorige hotel in Pushkar stuurde me contactinformatie van een vriend van hem in Jodhpur die een meubelfabriek heeft. Via weer een andere vriend van hem zou ik in contact met de meubelman komen. Woensdagochtend ging ik dus vol goede moed op zoek naar de vriend (Mr. Mahendra Singh) die me naar meubelman kon brengen. Dit ging natuurlijk niet makkelijk, lekker indiaas ( 'mr. Mahendra is not available', zei iemand in een pompstation die duidelijk geen idee had overwie ik het had). Afin, ik moest een vintage car workshop vinden, want daar was Mr Singh.

Toen ik hem uiteindeljk gevonden had nodigde hij me uit in een klein huisje naast de werkplaats. Een lange man, rond de 60, die er heel vriendelijk en best knap uitzag. Het bleek dat hij op het terrein woonde, een verdieping hoger, met zijn vrouw en 2 dochters (24 en 27 jaar). Hij vroeg zijn vrouw koffie voor me te maken en stelde me de standaardvragen (ben je getrouwd? Wat brengt je hier? Wat is je religie?). Trots liet hij me hele oude familiefoto's zien. En passant complimenteert hij me met mijn neus: ' very beautiful, nice and pointy'. Even later kwam mevrouw Singh er ook bij, ze stelde me dezelfde vragen. Het kamertje had zo'n ontspannen sfeer, er waren veel ramen, door 1 kon ik het kleine tuintje tussen de werkplaats en de muur van de buren zien. Er stond een radiogram (een gigantisch apparaat waar LP's op gespeeld konden worden, en naar de radio geluisterd) en meubels uit het begin van de vorige eeuw (art deco stijl). Een van de dochters kwam binnen, net uit school, ze werkt als lerares Engels. Mama vraagt of ik niet voor een veg. lunch wil blijven. Natuurlijk, heel graag. De jongere dochter komt ook thuis, ze is principal op een andere school. We gaan naar het huis dat je bereikt via een simpele betonnen trap. Er zijn maar 2 kleine kamers, waar de hele familie, eet en slaapt. Ze zijn gelukkig, hebben weinig geld, maar vinden dat ook helemaal niet belangrijk. Tijdens de heerlijke copieuse lunch trekken de meiden me steeds meer naar zich toe, en papa verdwijnt langzaam maar zeker uit het beeld. Hij moet nog werken, en de meiden willen dat ik blijf. Weer krijg ik een neuscompliment. 'strong features ' noemen ze dat hier... De meiden, moeder en ik lachen wat af. Ze zijn heel ontspannen zo onder elkaar en praten heel open over hun kaste en toekomst, zorgen over het huwelijk en hun figuur ; 'my sister is too fatty don't you think? She needs to loose weight.' 'yes,' beaamt de zuster en vraagt me ' how do you maintain your body?'

We kijken naar wat videoclips uit de laatste bollywoodmovies en naar de foto's die de ouders gebruiken voor potentiele huwelijkskandidaten. De jongste overlaadt me met allemaal kleine presentjes. Ze zijn zo lief en ik wil graag wat terug doen. Zodoende maak ik een date met de dames voor een fotoshoot de volgende middag. Met papa heb ik om 7:00 's morgens een afspraak, want hij heeft me uitgenodigd om mee te gaan naar zijn tempel.

Wat later, om 6 uur, word ik opgehaald door de zoon van de meubelman om zijn vader te zien en de eventuele mogelijkheden te bespreken. Na het beantwoorden van hetzelfde rijtje vragen, een gesprek over politiek en een rondleiding door het huis besluiten we te bellen over een geschikt moment voor mij om naar de fabriek te komen. Zoonlief neemt de moeite om me terug te rijden naar het hotel, per auto, een hele onderneming, want in de oude stad waar ik verblijf, komen nauwelijks auto's. Arme schat, hij is er wel een uur ermee bezig. In het hotel aangekomen word ik gebeld door Mr. singh, zijn vrouw is erg ongerust, of ik wel ben aangekomen.

Met een duitse reisgenoot drink ik een biertje bij het buurhotel. We eten nog wat, en dan ga ik naar bed.

Wekker vroeg gezet, zodat ik nog wat ochtendgymnastiek kan doen en mijn haren kan wassen, voordat ik word opgepikt met de motor voor mijn eersrte echte tempelgang.

Mr Singh neemt zijn taak serieus en legt me geduldig uit hoe zijn ochtendronde door de tempels gaat. Eerst gaan we naar de shivatempel. We staan stil bij beelden van allerlei verschillende goden, heiligen en foto's van guru's. Ik vraag hem hoe hij bidt, en als een schooljongen somt hij zijn gebeden en overpeinsingen op.

We trekken onze schoenen weer aan en gaan vervolgens naar de Krishnatempel die aan hetzelfde plein ligt. Ook bij deze ronde langs de beelden legt hij me van alles uit. Aan het eind krijg ik een blaadje met kruiden om op te kauwen.

Bij de motor bied ik hem een kop koffie aan. Hij haalt lekkere zoetigheden bij verschillende winkeltjes voor bij de koffie, maar vraagt me wel of ik het niet erg vind om naar zijn huis te gaan, en koffie te drinken bij zijn vrouw. 'I don't want to hurt her'.

Mevrouw Singh ontvangt me met een grote glimlach en eet de zoetigheden samen met mij. Ze vraagt of ik vandaag ook kom lunchen, voor de fotoshoot. Heel graag, ze kookt verrukkeljk. Ze vertelt me dat er een huwelijkskandidaat langskomt voor de oudste dochter. Papa ontmoet de jongen als wij lunch hebben.

Na de koffie ga ik even mijn eigen weg, wat make-up voor de meiden kopen en chai drinken. Ik koop een klein doosje met verschillende kleuren oogschaduw en lippenstift en nog wat lekkere cremepjes en dat soort meidendingen. Als ik om 3 uur arriveer staat de jongste al te trappelen van enthousiasme. ' I missed you this morning.' Ze kijkt al de hele dag uit naar vanmiddag. Beide dochters hebben nog nooit make-up gebruikt. Heel serieus vraagt de oudste of ik haar eerlijk wil zeggen of make-up haar wel staat en het mogelijk wat voor haar is. Ze zien er allebei beeldig uit, in hun mooiste kleren. De fotoshoot wordt superleuk. 'this is a dream come true', vertouwt de jongste me toe als ik haar make-up aanbreng.

Een leerling van de oudste dochter is vandaag aanwezig om lunch te serveren voor de gasten (potentiele echtgenoot plus familie), want dat doen de vrouwen natuurlijk niet zelf. Hij is 14 jaar oud en liever bezig met zijn vriendinnetje dan studeren. Hij rapporteert naar ons boven over de samenkost in de kleine kamer beneden. Ondertussen geeft hij make-up advies aan de meiden en mij. Hij heeft zusjes, en in tegenstelling tot de 2 schatten voor me, heeft hij wel een idee waar je blusher moet smeren, en oogshaduw. Als de huwelijkskandidaat weg is, en overigens niet door de ballotage heen, neem ik ook nog wat foto's van mr en mevr Singh.

Vanmiddag heb ik de foto's af laten drukken, ik ben tevreden. Morgen even bij hen langs.

Nu wordt het tijd voor een biertje, of een maaltijd. Het is inmiddels pikkedonker en ik heb nog een aardig eind af te leggen naar mijn hotel.

crossing some boarders

Wee oh wee, wat is het leven mooi. Zeker hier in Pushkar! Samen met Annemiek, mijn Amsterdamse superreisgenoot die ik in de bus ontmoette, stroop ik de restaurantjes en winkeltjes van Pushkar af, wat is het gezellig zo. Jammer dat ze al weer bijna weggaat.

Tot mijn grote verrassing kwam een Indiase vriend me opzoeken in Pushkar. We hebben fietsen gehuurd en zijn het platteland gaan bezoeken. Heuvel op heuvel af, 40 km hebben we gefietst, zonder versnellingen, maar zeker 1 van de leukste dagen. Geen tourist te bekennen. We hadden geen bestemming, dus een kopje chai met zoetigheid was genoeg reden om weer eens om te draaien en terug te gaan.

Ik heb een ander hotel genomen dat wat afgelegen ligt, prachtig tussen de velden met bloemen en groen groeisel. Pushkar is erg schoon voor Indiase begrippen.

Mijn planning was eerder om na Pushkar richting Agra en Varanasi te gaan, tot ik vorige week hoorde dat Jodphur, de enige grote stad die ik nog niet bezocht heb in Rajasthan, wereldberoemd is om zijn houtbewerking.

Dat kan mijn timmerhart niet weerstaan. Next destination: Jodphur.

Zo blijf ik toch weer langer in india dan verwacht. Maar als ik iets leer op deze reis is het dat het leven vol zit met verrassingen en ik vooral niet moet denken dat ik het allemaal nu wel heb begrepen en gepland, want ik verbaas vooral mezelf aan het eind van de dag van wat ik nu weer heb gedaan of besloten. Heerlijk is dat, want met een gezonde dosis vertrouwen, verleg ik zo telkens de grenzen die verlegd mogen worden.